Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος

-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος- Υπάρχει η εξής τραγική αλήθεια μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας: να μιλάμε αδιάκοπα για τον Θεό και ταυτόχρονα να ζούμε χωρίς Αυτόν. Να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια Του αλλά να μη μετέχουμε στη ζωή Του. Να ομολογούμε σωστά τα δόγματα και να έχουμε χάσει το βίωμα που γέννησε τα δόγματα. Αυτό ήταν

-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος- Το ερώτημα δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται, και σίγουρα δεν χωρά εύκολες απαντήσεις. Καλή και απαραίτητη είναι η παρακίνηση, όταν βέβαια δεν μετατρέπεται σε πίεση, σε έλεγχο ή σε ηθικό βάρος που το παιδί δεν μπορεί να σηκώσει. Το ουσιαστικότερο δεν είναι τι λέμε στα παιδιά, αλλά τι βλέπουν από

-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος- Ο άνθρωπος στη ζωή του πολλές φορές πέφτει. Υπάρχουν στιγμές που οι επιλογές του, οι αδυναμίες του, οι λάθος δρόμοι που ακολουθεί τον οδηγούν σε μια κατάσταση εσωτερικής πληγής. Η πτώση όμως δεν είναι το τέλος του ανθρώπου. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να πιστέψει κάποιος ότι επειδή έπεσε δεν μπορεί να

-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος- Από τα μεγαλύτερα κόλπα του διαβόλου είναι να κάνει τον άνθρωπο να χάνει το τώρα, την στιγμή που του ανήκει. Καταφέρνει να τον τραβάει συνέχεια είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον και να μην τον αφήνει να ζήσει τη στιγμή που του έχει δώσει ο Θεός. Ο άνθρωπος πολλές φορές ζει

-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος- Ο άνθρωπος στη ζωή του έχει κάποια σταθερά σημεία. Θα λέγαμε ότι υπάρχουν σταθερές νοοτροπίες, πεποιθήσεις, συνήθειες και πράξεις, οι οποίες σιγά σιγά με τον καιρό τον διαμορφώνουν ολοκληρωτικά. Τίποτα μέσα στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου δεν γίνεται τυχαία. Αυτό που επαναλαμβάνεται καθημερινά γίνεται χαρακτήρας και ο χαρακτήρας γίνεται πορεία ζωής,