-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Ο άνθρωπος στη ζωή του πολλές φορές πέφτει. Υπάρχουν στιγμές που οι επιλογές του, οι αδυναμίες του, οι λάθος δρόμοι που ακολουθεί τον οδηγούν σε μια κατάσταση εσωτερικής πληγής. Η πτώση όμως δεν είναι το τέλος του ανθρώπου. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να πιστέψει κάποιος ότι επειδή έπεσε δεν μπορεί να σηκωθεί. Ο Θεός δεν βλέπει τον άνθρωπο μόνο στην πτώση του αλλά κυρίως βλέπει και την δυνατότητα της αποκατάστασής του. Η ψυχή του ανθρώπου μοιάζει πολλές φορές με έναν άνθρωπο που έπεσε στον δρόμο και πληγώθηκε. Δεν χρειάζεται μόνο εντολές να σηκωθεί αλλά χρειάζεται πρώτα θεραπεία. Ενίσχυση και αποκατάσταση από την πτώση.
Αυτό ακριβώς βλέπουμε στην παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Ο άνθρωπος που έπεσε στα χέρια των ληστών δεν ήταν απλά ένας άνθρωπος που σταμάτησε να περπατάει. Ήταν ένας άνθρωπος πληγωμένος, χτυπημένος, με τραύματα. Ο καλός Σαμαρείτης δεν πέρασε από δίπλα του και του είπε απλά σήκω και συνέχισε τον δρόμο σου. Πρώτα πλησίασε, έδεσε τις πληγές του, έβαλε λάδι και κρασί και φρόντισε την αποκατάστασή του. Αυτό είναι μεγάλο μήνυμα για την πνευματική ζωή του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος πέσει δεν χρειάζεται μόνο να πιεστεί για να προχωρήσει αλλά χρειάζεται να κοιτάξει τις πληγές του. Να βγάλει από μέσα του τα κομμάτια που πονάνε, τις ενοχές, τα τραύματα, τα λάθη, τις πληγές που δημιούργησε και να τα θεραπεύσει. Όλα είναι δυνατά με την δύναμη του Θεού, και Αυτός ο ίδιος μας έχει καλέσει να μας αναπαύσει και να μας θεραπεύσει.
Πολλές φορές ο άνθρωπος προσπαθεί να αγωνιστεί ενώ μέσα του έχει ακόμα ανοιχτές πληγές. Θέλει να προχωρήσει αλλά κουβαλάει πράγματα που δεν έχει αντιμετωπίσει. Όμως δεν μπορείς να χτίσεις κάτι καινούργιο πάνω σε πληγή που αιμορραγεί. Χρειάζεται μια σοφή ισορροπία. Δεν σημαίνει ότι περιμένουμε να θεραπευτούν όλα για να κάνουμε το επόμενο βήμα, γιατί πολλές φορές η ίδια η πορεία είναι μέρος της θεραπείας. Αλλά δεν σημαίνει και ότι αγνοούμε τον πόνο μας και προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά. Ο άνθρωπος χρειάζεται να σηκώνεται σιγά σιγά, να θεραπεύεται και παράλληλα να αγωνίζεται. Η μετάνοια, η προσευχή, η εξομολόγηση, η σχέση με τον Θεό είναι το λάδι που μπαίνει στις πληγές της ψυχής. Ο Χριστός έχει κάθε δύναμη και ελπίδα στα χέρια Του. Μας τις προσφέρει και χαρίζει ατελείωτη υποστήριξη στον δύσκολο πνευματικό βίο.
Υπάρχουν και τα βέλη που μένουν μέσα στον άνθρωπο μετά την πτώση. Βέλη φόβου, απόρριψης, εγωισμού, ενοχής, απελπισίας. Κάποιες φορές ο άνθρωπος δεν πέφτει μόνο από αυτά που έκανε αλλά και από αυτά που πιστεύει για τον εαυτό του μετά την πτώση. Ο διάβολος θέλει να κάνει τον άνθρωπο να κοιτάει μόνο την πληγή και να ξεχνάει τον Θεό που θεραπεύει. Όμως η αποκατάσταση ξεκινάει όταν ο άνθρωπος έχει το θάρρος να δει τον εαυτό του αληθινά. Να κοιτάξει τον καθρέφτη και να πει αυτό είμαι! αυτά είναι τα λάθη μου! αυτές είναι οι αδυναμίες μου! αλλά δεν τελειώνει εδώ η ιστορία μου.
Ο Θεός δεν ήρθε για τους ανθρώπους που θεωρούν ότι δεν έχουν ανάγκη θεραπείας αλλά για αυτούς που αναγνωρίζουν την πληγή τους και ζητούν βοήθεια. Η πτώση μπορεί να γίνει αρχή μιας νέας πορείας όταν ο άνθρωπος επιτρέψει στον Θεό να τον σηκώσει. Η αποκατάσταση του εαυτού δεν γίνεται απότομα αλλά γίνεται με υπομονή, με αγώνα και με αγάπη. Πρώτα θεραπεύουμε τα τραύματα, βγάζουμε τα βέλη, ξαναβρίσκουμε την ισορροπία μας και μετά προχωράμε πιο δυνατά. Γιατί ο άνθρωπος που έχει πέσει και σηκώθηκε με τον Θεό δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος που γνώρισε την αδυναμία του αλλά γνώρισε περισσότερο τη δύναμη της Χάρης του Θεού. Είναι ένας άνθρωπος που στην σάρκα του ο Χριστός έζησε, έγινε βίωμα και αναπνοή.