Ερημίτης

– Κείμενο: ερημίτης – (Αποδομώντας την εικονική πραγματικότητά μου) Θυμάμαι τώρα κάτι εποχές παλιές όπου είχα την ψευδαίσθηση ότι εγώ σαν άτομο είχα το μεγαλύτερο ειδικό βάρος από όλους. Απ’ όλους, απ’ τον καθένα χωριστά και τελικώς σε ένα κατάμεστο από ανθρώπους στάδιο αν θα με άφηνες, τίποτα δεν θα με εμπόδιζε να κάνω ως

– Κείμενο: ερημίτης – Φυσικά το κείμενο αυτό είναι μικρό ώστε να χωρέσει κάτι από το ασύλληπτο βάθος της Ορθόδοξης Πίστης και ούτε και ο γράφων έχει την αντίστοιχη πνευματική κατάρτιση για κάτι τόσο τολμηρό. Θα ήθελα ωστόσο, απλά να μοιραστώ κάποιες μικρές, καθημερινές Ορθόδοξες στιγμές, που είδα και αντιλήφθηκα όπου μπορούν ίσως να φτιάξουνε

– Κείμενο: ερημίτης – Έτσι γυμνή θα έμοιαζε τώρα η αλήθεια μετά από αναμνήσεις παλιών καλοκαιριών, εκείνων με τα γέλια, το φαγητό στην αμμουδιά, μέσα στις Polaroid, με τον μπαμπά, με την μαμά όπου ποζάρουνε με τα παλιομοδίτικα μαγιό, με συγγενείς, με εσένα που είχες μάτια καθαρά. Το κύμα τώρα σκάει στην παραλία μονάχο, βρέχει

– Κείμενο: ερημίτης – Βρέθηκα σ’ ένα σπίτι, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος και δυστυχώς απέναντι από μια τηλεόραση ανοιχτή. Δύο παρουσιάστριες ενός μεγάλου καναλιού έκαναν μια φιλότιμη προσπάθεια να αποσαφηνίσουνε τί ακριβώς σημαίνει αυτή η μέρα και τελικώς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι “ο οποιοσδήποτε αισθάνεται πως είναι πνευματώδης έχει κάθε δικαίωμα σήμερα να γιορτάζει”… “Εξ

– Κείμενο: ερημίτης – Από τον τίτλο ήδη φανερώνεται μια τάση διαχωρισμού σώματος και ψυχής, όμως παρ’ όλα αυτά το “εγώ” δεν θα μπορούσε παρά να περικλείει μοιραία και το σώμα, πράγμα όπου προσωπικά δεν θα το θεωρούσα ως κάτι το “κακό”, μιας και υποδηλώνει ολότητα και πέρα από τη γραμμική πορεία της ζωής. Κι