Ο Γέροντας, καθισμένος κάτω από ένα πεύκο, ένα καλοκαιρινό απόγευμα, μας μιλούσε για την απεριόριστη εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουμε στην πρόνοια του Θεού: «Ξέρετε, αυτό που λέει η Γραφή “και αι τρίχες της κεφαλής υμών ηριθμημέναι εισί”, είναι πραγματικότητα. Έτσι είναι. Τίποτε στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός φροντίζει ακόμη και για […]
Ἔχουμε στό σπίτι μας ἕνα μικρό δωμάτιο μ’ ἕνα εἰκονοστάσι, πού βρίσκεται πρός τή μιά γωνιά του. Ἀπάνω στό εἰκονοστάσι εἶναι βαλμένο, στή μέση, ἕνα παλιό μεγάλο Εὐαγγέλιο μέ ἀσημωμένες τάβλες, ἕνας ἀρχαῖος σκαλιστός σταυρός, ἕνα μικρό κουτάκι μέ ἅγιο λείψανο, ἕνα ἀσημένο χέρι, μεγάλο ὅσο εἶναι τό φυσικό χέρι, πού ἔχει μέσα ἅγιο λείψανο
Στις ανατολικές θρησκείες υπάρχει το “κάρμα” το περίφημο, όπου ο άνθρωπος παγιδευμένος σε αυτό από “παλιές ζωές” του και από τις αδιόρατες και άστοχες στιγμές, δεν έχει πια καμία άλλη επιλογή από το να ενδώσει. Στους μουσουλμάνους αν ψάξεις για το αντίστοιχο δεν είναι άλλο απ’ το “κισμέτ” που φιγουράρει ως όμοια αναπόφευκτο και προδιαγεγραμμένο.
Ο ανάδρομος Ερμής ως κομβικό σημείο Read More »
Όταν αγαπάς κάποιον, τον νοιώθεις ζωντανό μπροστά σου. Μοναξιά νοιώθει αυτός που δεν αγαπά, και η μοναξιά γίνεται μεγαλύτερη, όταν θέλω να με αγαπούν. Οιοσδήποτε άνθρωπος, είτε βασιλιάς, είτε ζητιάνος είναι, μόλις θελήσει να τον αγαπούν, θα δείτε ότι αμέσως θα νοιώσει μοναξιά. Μόλις αρχίσει να αγαπά, όχι με αγάπη ανθρώπινη αλλά εν τη Εκκλησία,
Γέροντας Αιμιλιανός του Σιμωνοπετρίτη: Read More »
Ένας άγνωστος άντρας, κάθισε σε ένα σταθμό του Μετρό της Ουάσιγκτον και ξεκίνησε να παίζει με το βιολί του. Ήταν ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, μιας και ήταν ώρα αιχμής, υπολογίστηκε ότι περάσαν από μπροστά του 1.100 άνθρωποι, οι περισσότεροι με
Ο Βιολιστής του Μετρό Read More »
