– Κείμενο: Δημήτρης Αθωνίτης – Ίσως, ένα από τα πράγματα που φοβόμαστε πάρα πολύ, από την αρχή της παιδικής μας ηλικίας, είναι αυτή η αίσθηση του σκοταδιού. Αυτό το μαύρο πέπλο σιωπής που μας περιβάλλει και δημιουργεί, σχεδόν πάντα, ένα βάρος στην καρδιά και έναν κόμπο στο στομάχι. Ένα αίσθημα απομόνωσης, απομάκρυνσης και αποκοπής. Και […]
«Κύριε φώτισόν μου το σκότος» Read More »
– Κείμενο: Δημήτρης Αθωνίτης – Σαρακοστή. Ένα πεδίο μάχης διαφορετικό από αυτά που συνήθισα να βλέπω στο σινεμά ή στις ειδήσεις. Με μάχες άλλοτε μικρές, ανώδυνες και ανεπαίσθητες και άλλοτε μεγάλες, επώδυνες και καταστροφικές. Που πάντοτε στο τέλος μ΄ αφήνουνε μισολιπόθυμο και πολυτραυματία. Σχεδόν ημιθανή. Ένας «πόλεμος» 40 και κάτι ημερών που όσο και αν
«Ένα αλλιώτικο πεδίο μάχης» Read More »
– Κείμενο: Δημήτρης Αθωνίτης – Για μια στιγμή, τα κύματα σταμάτησαν να φτάνουν στην ακτή. Λες και κάποιο αόρατο χέρι να είχε διακόψει ετούτη την νομοτελειακή τους κίνηση. Εκείνη την «αμήχανη» στιγμή διαδέχθηκε η αργή και αντίστροφη πορεία τους, απ’ την ακτή στο βάθος του ωκεανού. Στην αρχή αργά μα στη συνέχεια, όλο και πιο
«ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν» (Ψαλ. 113,3) Read More »
– Κείμενο: Δημήτρης Αθωνίτης – Στέκομαι ενώπιον Σου με σκυμμένο το κεφάλι. Ακίνητος. Ντρέπομαι να σηκώσω το βλέμμα μου και να Σε αντικρίσω. Έστω για μια στιγμή. Νιώθω πως η ματιά Σου θα μ’ ελέγξει για ακόμη μια φορά. Για όλα όσα ξέχασα, για εκείνα που προσπέρασα. Γι’ αυτά που «επιμελώς» αμέλησα σ’ όλη μου
– Κείμενο: Δημήτρης Αθωνίτης – Σαν άλλος άσωτος υιός, ήρθα ξανά κοντά Σου. Πόσες φορές δεν έκλεισα, την πόρτα του σπιτιού μου; Πόσες φορές δεν έφυγα, για πάντα μακριά Σου; Πόσες φορές δε ζήτησα, αυτά που μου ανήκουν; Πόσες φορές δε γύρισα, οικτρά μετανιωμένος; Πόσες φορές περίμενες, να επιστρέψω πίσω; Πόσες φορές δεν έτρεξες, να
