«Στις 18 Απριλίου 1993 τη νύχτα του Πάσχα συνέβη ένα θλιβερό γεγονός (στην Όπτινα). Γιορτάσαμε με λαμπρότητα την Ανάσταση. Η αγρυπνία τελείωσε γύρω στις 5 το πρωΐ κι όλοι αποσυρθήκαμε. Συνηθίζουμε να κτυπάμε τις καμπάνες όλη τη μέρα. Έτσι τρεις μοναχοί, γύρω στίς 6:10 το πρωΐ, κτυπούσαν χαρμόσυνα τίς καμπάνες. Την ώρα εκείνη τους επιτέθηκε […]
Το ματωμένο Πάσχα του 1993 στη Μονή της Όπτινα Read More »
Η Αναστάσιμη προσευχή, η προσευχή εκείνη που πλημμυρίζει Φως, αντικαθιστά το “Πάτερ Ημών” για 40 ημέρες, από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την παραμονή της Ανάληψης του Κυρίου. Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος. Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ἅγιον, Κύριον, Ἰησοῦν τὸν μόνον ἀναμάρτητον. Τὸν Σταυρόν σου
«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…» Read More »
Η πίστη στην επερχόμενη ανάσταση των σωμάτων, είναι η έξω από τα μέτρα παρακαταθήκη που αφήνει ο Χριστός στον άνθρωπο, με το παράδειγμά Του, μια έννοια όπου ως τότε δεν είχε ξαναειπωθεί, αλλά και που έκτοτε και έως τις μέρες μας, καμία ιδεολογία, θρησκεία ή και φιλοσοφία ακόμη, δεν έχει επαναλάβει. Η Ορθόδοξη Παράδοση, διαχρονικά,
Πώς να μη θυμάται κανείς κάθε χρονιάρα μέρα, και μάλιστα το Πάσχα, εκείνον, που αν δεν ήτανε ο μόνος πιστός άνθρωπος, ήτανε ωστόσο ο μόνος θρησκευτικός «ποιητής» του καιρού μας, —τον Παπαδιαμάντη; Ούτε μυστικιστής και πανθεϊκός («διαστολή» του εγώ προς το Σύμπαν!) ούτε ωραιολάτρης του θρησκευτικού βίου. Χριστιανός τής ουσίας και των τύπων, της πίστης
Το Πάσχα του Παπαδιαμάντη (του Κ. Βάρναλη) Read More »
Η Ανάσταση είναι μία αποκάλυψη του ελέους, της δυνάμεως, της αγάπης του Θεού… αλλά και της μεγαλοσύνης του άνθρωπου. Ο θάνατος δεν μάς φοβίζει πια• έχει γίνει η θύρα μας προς την αιωνιότητα, και ξέρουμε ότι θα έρθει μία μέρα που η φωνή Αυτού που έφερε στην ύπαρξη όλα τα όντα, η φωνή του Σωτήρα
