– Κείμενο: Σου-ρεαλίστρια – Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν. Άλλοι μένουν χρόνια άλλοι φεύγουν σε μια στιγμή, σαν περαστικοί που σε προσπερνούν συνεχίζοντας την διαδρομή τους προς την αντίθετη κατεύθυνση. Δεν ξεχωρίζουμε ο ένας τον άλλον ανάμεσα στο πλήθος. Φοράμε όλοι την φαντασμαγορική μάσκα μας και δείχνουμε τον καλύτερο μη-εαυτό μας. Αναρωτιέμαι… Πόσο τρομακτικό θα μπορούσε […]
Κατά τον Δαίμονα εαυτού Read More »
– Κείμενο: Σου-ρεαλίστρια – Πολλές φορές μου αρέσει να περνάω απαρατήρητη. Καλύτερα έτσι, μπορώ να παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου. Πως αντιδρούν στα ερεθίσματα, πως συναναστρέφονται με τους άλλους, πως κινείται το σώμα τους σε μια γλώσσα που γίνεται αντιληπτή χωρίς λέξεις. Τους μαθαίνω καλύτερα έτσι. Και τον εαυτό μου μαζί. Υπάρχουν όμως φορές, πολύ
– Κείμενο: Σου-ρεαλίστρια – Η αλήθεια πονάει μερικές φορές. Το τραβάει όμως ο οργανισμός μας και τολμάμε να ξεστομίσουμε την ερώτηση που ξέρουμε από πριν ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θέλουμε να μάθουμε την απάντηση. Ίσως κατ’ εξαίρεση κάποιες φορές δεν πρέπει να ρωτάμε καν, γιατί πρέπει αυτόματα να πάρουμε και την ευθύνη ότι δεν
To ask or not to ask??? Read More »
– Κείμενο: Σου-ρεαλίστρια – Υπάρχουν στιγμές που νοιώθεις ότι πνίγεσαι, ζορίζεσαι, πιέζεσαι. Θες να ανοίξεις την πόρτα και να αρχίσεις να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς για να ξεφύγεις. Καμιά φορά το κάνεις κιόλας αλλά πάντα ξέρεις ότι είσαι αναγκασμένος να επιστρέψεις. Ίσως γιατί πρέπει, ίσως γιατί αυτό είναι που θες πραγματικά. Νοιώθεις ότι όλα
Φυγή… ανίκατε μάχαν Read More »
– Κείμενο: Σου-ρεαλίστρια – Τελειώνοντας το προηγούμενο κείμενο για την μοναχικότητα, άρχισα να αναρωτιέμαι για το αντίθετό της. Την συντροφικότητα, αν και το ένα δεν αναιρεί το άλλο πλήρως… Άραγε υπάρχει αυτό που λένε το άλλο μας μισό; Ή, να το διατυπώσω καλύτερα, γιατί πιστεύω ότι είμαστε ολόκληροι, με ποιον θα μπορούσαμε να κουμπώσουμε σχεδόν
Ένα και ένα… κάνουν ένα;;; Read More »
