– Κείμενο: ερημίτης – Σήμερα αναπόλησα κάποιες παλιές γιαγιάδες των παιδικών καλοκαιριών, δεκαετίας του ’80, σε κάποια γωνιά του Αιγαίου. Όλα ξεκίναγαν κάθε που έβλεπα την γιαγιά μου να λύνει με μία κίνηση τον άσπρο της τον κότσο κι έπειτα με τη βούρτσα της να ισιώνει τα μακριά μαλλιά της. Εσπερινός του Αυγούστου κι εγώ
Οι καλλονές μου Μαυροφόρες αθώων καλοκαιριών Read More »
– Κάποιες σκέψεις με τη μορφή ποίησης από τον Δημήτρη Αθωνίτη – Ο «κανόνας» των βράχων Είναι ο «κανόνας», το διακόνημα μα και ο καημός των βράχων…. Να δέχονται με αφέλεια, τα ψεύτικα φιλιά. Και άλλοτε τα άγρια χαστούκια εκείνης της πλανεύτρας θάλασσας. Να υπομένουν το καυτό φιλί του ήλιου, παρέα με το παγωμένο χάδι
Ο «κανόνας» των βράχων Read More »
Έπειτα από τις νεωτεριστικές τακτικές όπου εφαρμόστηκαν στην χώρα μας τους τελευταίους χειμώνες, περί “υποχρεωτικότητας” του λαού μας κλπ, φτάσαμε αισίως στο θέρος και στην πατροπαράδοτη, τις τελευταίες δεκαετίες, “προαιρετικότητα” – εδώ, αντιθέτως- των Αρχών του Τόπου μας, ως προς την ετοιμότητα τους, να προασπίσουν τις ζωές, τον μόχθο των ανθρώπων, τον φυσικό μας πλούτο.
Μέσα στ’ αποκαΐδια… Read More »
Τοποθεσία: Ελλάδα. Ένα ξημέρωμα με φως που θήλασε ολονυχτίς από το ελληνικό τοπίο, ο δρόμος των τζιτζικιών του Αυγούστου που σάστισε τον μοναχικό, ανήσυχο περιηγητή και από τότε δεν περπατάει μόνος. Ένα αλογάκι της Παναγίας που το ‘δειξε χθες μία γιαγιά στο εγγόνι κι εκείνο ένιωσε δέος όταν το περιεργάστηκε από πολύ κοντά ή ίσως
