– Κείμενο: Ειρήνη Παπαγεωργίου – Κάτι που ζηλεύω πολύ στους άλλους είναι όταν έχουν απλότητα, ταπείνωση ή στωικότητα. Αρετές που ποτέ δεν θα αγγίξω. Προσπαθώντας να νιώσω, ταυτόχρονα βασανίζομαι, εκλογικεύοντας… Νιώθω τη μία, την άλλη αποσυνδέομαι. Μπλέκονται τα “καλωδιακά” και αναρωτιέμαι, ποιος κάνει κουμάντο τώρα; Είναι τόσο οξύμωρο, να προσπαθώ να νιώσω αυτό που κατανοώ […]
– Κείμενο: Ειρήνη Παπαγεωργίου – Κλείσε τα μάτια. Άδειασε το μυαλό σου. Εντελώς… Φαντάσου το απόλυτο τίποτα. Τί χρώμα μπορεί να είναι;; Μπορεί να είναι μαύρο! Το απόλυτο μαύρο. Χωρίς ήχο, χρώμα, βάθος, ύψος καμία αίσθηση. Τίποτα. Μπορεί να είναι λευκό; Ίσως!… Χωρίς άλλο χρώμα, ήχο καμιά απολύτως αίσθηση. Τίποτα. Μπορεί να είναι διάφανο; Μπορεί!…
– Κείμενο: Ειρήνη Παπαγεωργίου – Λευκή σελίδα, με γραμμές κι εγώ κοιτάζω στο κενό. Ψάχνω να βγάλω τις λέξεις να τις γεμίσω. Νιώθω πως έχω αποσυνδεθεί με το μέσα μου. Παρακολουθώ τις σκέψεις μου, να είναι χείμαρρος να με κατακλύζουν κι όμως δεν μπορώ να τις βάλω σε σειρά. Μοιάζει η εικόνα στα μάτια μου,
Ο εχθρός είναι ο ίδιος. Ο εαυτός μας. Read More »
– Κείμενο: Ειρήνη Παπαγεωργίου – Αφιερωμένο στον αγαπημένο μου ψυχολόγο Γρηγόρη Β., που αν και ποτέ δεν συμβουλεύτηκα προσωπικά τον αγάπησα γιατί με αγάπη χαστουκίζει με αλήθειες… Ξοδεύουμε όλη μας τη ζωή, κυνηγώντας την ευτυχία και συνήθως, αν ήμαστε τυχεροί, ή ας πούμε πιο συνδεδεμένοι με το “μέσα” μας, ανακαλύπτουμε πως ψάχνουμε σε λάθος μέρη.
Ο άνθρωπος είναι ένα θεϊκό δημιούργημα, έχει μέσα του φως Read More »
– Κείμενο: Ειρήνη Παπαγεωργίου – Ήρθαν οι μέρες κ μπαίνει στην Ιερουσαλήμ ταπεινά, φωνάζοντάς του ο κόσμος το ωσαννα… Κι από το ωσαννά στο σταύρωσον, μια απογοήτευση μεσολάβησε… και μια ματαίωση προσδοκιών… Και Τον αρνήθηκαν αυτοί που πριν λίγο Τον προσκυνούσαν. Στέκει Μόνος, στον κήπο της Γεσθημανή και ματώνει… Ματώνει το σώμα του από την
Κι από το ωσαννά στο σταύρωσον, μια απογοήτευση μεσολαβεί Read More »
