Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος Η σελήνη, η οποία μεγαλώνει και πάλι μικραίνει, είναι τύπος του ανθρώπου, ο οποίος άλλοτε πράττει καλά κι άλλοτε αμαρτάνει, και κατόπιν με τη μετάνοια επανέρχεται στην ενάρετη ζωή. Λοιπόν δε χάθηκε ο νους όποιου αμάρτησε, καθώς νομίζουν μερικοί, όπως της σελήνης το σώμα δεν λιγόστεψε, αλλά μόνο το φώς της.
Η φάση της σελήνης εντός μας Read More »
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης Όσο πλησιάζεις προς το φως, τόσο περισσότερο αισθάνεσαι την σκοτεινότητά σου. Μακριά από τον ήλιο, νομίζεις πως εκπέμπεις φως, κρατώντας ένα κεράκι. Κοντά στον ήλιο συγκρίνεσαι μ’ αυτόν και διαπιστώνεις, ότι είσαι σκοτάδι. Λογικά η ταπείνωση είναι αίσθηση της διαφοράς μεταξύ του απολύτου φωτός, που είναι ο Θεός, που φωτίζει πάντα
Το σκότος του ανθρώπου Read More »
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης Ό,τι είσαι, αυτό βλέπεις, ό,τι ζητάς, αυτό βρίσκεις. Αν έλθεις στο Άγιον Όρος και ζητάς να βρεις αρετή, θα ψάξεις και θα την ανακαλύψεις. Αν ζητάς σκάνδαλα, θα τα βρεις. Όμως το πραγματικό, το άλλο Άγιον Όρος θ’ αγρυπνεί μυστικά και θα υφαίνει την ιστορία του υπόγεια και σιγαλά.
Ό,τι είσαι, αυτό βλέπεις Read More »
– Κείμενο: ερημίτης – Αυτή η πανάρχαια πομπή, με αναμμένες δάδες που διαρκώς οδεύει προς το θυσιαστήριο. Είτε μιλάμε για μία αρχέγονη φυλή και για το ματωμένο χέρι που ανυψωμένο πλέον κρατά παλλόμενη καρδιά, είτε αναφερθούμε στον σύγχρονο μας Δυτικό Πολιτισμό που αγαπά εξίσου τις ανθρωποθυσίες, πρωταρχικά του ίδιου του εαυτού με έναν τρόπο αργόσυρτο
Φώτης Κόντογλου Πρός το βράδυ, ένα χρυσαφένιο γλυκό φως μπαίνει μέσα στον αγιασμένο πύργο της εκκλησιάς (στον τρούλλο), σαν να τον γεμίζει με θυμίαμα. Τούτη την ιερή ώρα βουΐζει ο τελευταίος φτερωτός προσκυνητής, ένας αθώος καντηλοσβήστης… Από κάτω, την ίδια ώρα, λέγει ο καλόγερας με φωνή ήσυχη το «Φως ιλαρόν», ενώ ο ήλιος βασιλεύει, και
Το βασίλεμα του ήλιου Read More »
