Από το Γεροντικό

Ο αββάς Μακάριος ο Μέγας έλεγε στους αδελφούς στη Σκήτη, μόλις έκαμνε απόλυση της εκκλησίας: «Φεύγετε αδελφοί». Και του είπε ένας από τους Γέροντες: «Πάτερ, πιο πέρα από την έρημο αυτή πού μπορούμε να φύγουμε;» Κι εκείνος έβαζε το δάχτυλο στο στόμα και έλεγε: «Αυτό να φεύγετε» και έμπαινε μέσα στο κελί του, έκλεινε τη […]

Ο αββάς Πέτρος διηγούνταν ότι, καθώς ο αββάς Μακάριος φερόταν με ακακία σε όλους τους αδελφούς και ταπείνωνε τον εαυτό του σε όλους, μερικοί του έλεγαν: «Γιατί κάνεις έτσι τον εαυτό σου;». Εκείνος αποκρινόταν: «Δώδεκα χρόνια υπηρέτησα τον Χριστό μου, για να μού δώσει το χάρισμα αυτό, και τώρα με συμβουλεύετε να το αποβάλω;». Από

«Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, είπε ο Αββάς Ηλίας, αλλά η πράξη. Ο λόγος σου να ‘ναι ταπεινός περισσότερο απ΄ ό,τι η πράξη. Μη μιλήσεις ερήμην της συνειδήσεώς σου και μη διδάξεις χωρίς ταπείνωση, για να δεχθεί η γη τον σπόρο σου». Από το Γεροντικό

Σε έναν ερημίτη έφτασαν μια μέρα κάποιοι επισκέπτες. Τον ρώτησαν: Τί νόημα έχει η ζωή σου στην ησυχία; Ο μοναχός εκείνη τη στιγμή μόλις έβγαζε νερό από ένα βαθύ πηγάδι. Είπε: Κοιτάξτε στο πηγάδι. Τί βλέπετε; Εκείνοι κοίταξαν: Τίποτα. Μετά από λίγο ο μοναχός τους είπε ξανά: Κοιτάξτε στο πηγάδι. Τί βλέπετε; Εκείνοι κοίταξαν πάλι

Ένας μοναχός σ’ ένα Κοινόβιο, αμελής στα πνευματικά, έπεσε βαριά άρρωστος κι ήρθε η ώρα του να πεθάνει. Ο Ηγούμενος κι όλοι οι αδελφοί τον περικυκλώσανε για να του δώσουν θάρρος στις τελευταίες του στιγμές. Παρατήρησαν όμως έκπληκτοι πως ο αδελφός αντίκριζε τον θάνατο με μεγάλη αταραξία και ψυχική γαλήνη. – Παιδί μου, του είπε