– Κείμενο: Δημήτρης Αθωνίτης – Άπατρις περιφέρομαι όλα αυτά τα χρόνια σ’ ετούτη την κοιλάδα των δακρύων. Εκούσια απόκληρος απ’ την Πατρώα γη, μα πιο πολύ απ’ την τρυφή της αγκαλιάς Σου. Θυμούμενος νοσταλγικά, μα και με θλίψη κείνα τα χρόνια τα παλιά που ήμουν πλάι Σου. Και τώρα εδώ, εξόριστος στην ξενιτιά «φυτοζωώ» στις
Νόστος (Η ανάμνηση της εξόδου από τον Παράδεισο). Read More »
Εμείς, οι πειραζόμενοι, οι εκπεσόντες τελικά, μα οι πάντα αγωνιζόμενοι, καταμεσής σε ανοιξιάτικη έρημο, Θεέ, βοήθησε κι εσύ κάτι σε αυτή ν’ ανθίσει… Καλή είσοδο μέσα στο στάδιο όπου οι αρετές -πανάρχαια έπαθλα- λάμπουν στεφανωμένες. ΕΡ.ΙΜ.Ι.Τ.ΙC.
Υπάρχουν φορές που ίσως αναρωτιόμαστε: Γιατί μια κοινωνία ενώ ευημερεί σε πλούτη και υλικά αγαθά, γεννάει τόση θλίψη; Γιατί, μια τέτοια θλίψη την επιτρέπει ο Θεός; Γιατί απουσιάζει απ’ την ψυχή η ειρήνη; Τέλος, γιατί και πώς ο βίος μας συνδέεται με την αρχέγονη ιστορία της πτώσης του Αδάμ; Αββα Δωρόθεου: “Πώς φθάσαμε σ’ όλες
Ανάμνηση Παραδείσου Read More »
Μήν τρομάζεις ὑπερβολικά μήτε νά εἶσαι ὑπερβολικά θαρραλέος· ἡ ἔπαρση σέ γκρέμισε στή γῆ, ἡ ἐλπίδα σέ σήκωσε στόν οὐρανό. Ὀργίζεται ὁ Θεός μέ τίς ὑπερβολικές περηφάνειες. Πιάσε τοῦτο μέ τά χέρια σου, ἔλπιζε ἐκεῖνο, λύγιζε στό ἄλλο˙ νά, ἡ φρονιμάδα, νά ξέρεις τά ὅρια τῆς ζωῆς σου.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος – ἔπαρση Read More »
Φώτης Κόντογλου Ο ίδιος «ο όφις ο αρχαίος» που απάτησε τους πρωτόπλαστους και τους παρακίνησε να απογευθούνε από το δέντρο της Γνώσης λέγοντάς τους πως θα γίνουνε Θεοί, ο ίδιος όφις μιλά στο αυτί της ανθρωπότητας κάθε φορά που σταματά κουρασμένη σ’ αυτόν τον δρόμο που δεν βγάζει πουθενά, και την μποδίζει να πάρει άλλον
«Ο όφις ο αρχαίος» Read More »
