– Κείμενο: π. Ιγνάτιος –
Το πιο εύκολο πράγμα στη ζωή μας είναι να βρίσκουμε αφορμές να απομακρυνόμαστε, να απορρίπτουμε ανθρώπους, να τους βγάζουμε από τη ζωή μας, να σηκώνουμε τείχη.
Κατά το κοινώς λεγόμενο να βάζουμε Χ στον άλλον…
Σίγουρα κανένας δεν είναι τέλειος.
Αλλά ούτε κι εμείς.
Σίγουρα οι άλλοι κάνουν λάθη, πολλά και μεγάλα.
Αλλά κι εμείς.
Ίσως κάποιες φορές η απόρριψη κάποιου ανθρώπου να μας φαίνεται λογική. Είναι όμως “θεο-λογικη”; Τη θέλει ο Θεός;
Ή λέμε “άνθρωπος είμαι κι εγώ”… Ναι! Άνθρωποι είμαστε, αλλά πνευματικοί άνθρωποι θα γίνουμε ποτέ;
Τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε θυσίασε τον Υιό Του και Τον παρέδωσε στο θάνατο για να σώσει εμάς, ενώ όπως λέει και ο Παύλος δεν ήμασταν δίκαιοι αλλά αμαρτωλοί.
Κι εμείς ρίχνουμε Χ εύκολα στους ανθρώπους, ξεχνώντας πως με όποιο τρόπο φερομαστε στους ανθρώπους και με όποια κριτήρια τους βάζουμε, τους κρατάμε ή τους βγάζουμε από τη ζωή μας, με τα ίδια ακριβώς κριτήρια θα μας αντιμετωπίζει και ο Θεός!
Αν θέλουμε ο Θεός να μας δίνει το περιθώριο στο λάθος και τη δυνατότητα της συγγνώμης, πρέπει πρώτα εμείς να τα δίνουμε στους άλλους!
Ας θυμηθούμε κάτι και από την κοσμική ζωή και την τηλεόραση. Σε τηλεπαιχνίδια που διαγωνίζονταν διάφοροι, αν οι περισσότεροι κριτές πατούσαν το Χ σταματούσε ο διαγωνιζόμενος και αποκλειόταν αυτόματα. Ας σκεφτούμε μήπως και τα δικά μας Χ, ειδικά όταν μαζευτούν και πολλά (με φράσεις του τύπου “εγώ στη ζωή μου κρατάω λίγους και καλούς μόνο”) φέρουν και τη δική μας απόρριψη από το Θεό!