Γέροντας Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης
Και ενώ εμείς αγωνιζόμαστε πραγματικά να ζήσωμε χριστιανική ζωή, ενώ παλεύομε να γίνωμε λαμπάδες εις τον Χριστόν αναμμένες, οι άλλοι άνθρωποι ζουν χωρίς ιδανικά στην ζωή τους, χωρίς οραματισμούς πνευματικούς, απησχολημένοι με τα μικρά και τα μάταια.
Και όμως μερικές φορές τους ανθρώπους αυτούς εμείς τους ζηλεύομε.
Να ζηλεύουν οι καλεσμένοι του ουρανού, οι διαλεγμένοι για να ζήσουν με τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και τους αγίους, να ζηλεύουν τους ανθρώπους της γης!
Όχι, δεν πρέπει να είμαστε εμείς έτσι. Μέσα στο ψέμα κυλάει η ζωή τους.
Θυμάμαι εκείνον τον Γάλλο φιλόσοφο, που τον ρώτησαν τι σκέπτεται για την ζωή του. Και αυτός απήντησε ότι δεν σκέπτεται τίποτε. Τον ρώτησαν:
– Σε απασχόλησε ποτέ ο ουρανός; Ο Θεός;
– Όχι, ποτέ, απήντησε εκείνος.
Και όμως, αυτός που δεν απησχολείτο ποτέ με τον Θεόν, κοιτάξτε με τι απησχολείτο στην ζωή του. Κάποτε τον ρώτησαν:
– Έχεις δύσκολες στιγμές στην ζωή, αγωνίες, προβλήματα, στιγμές που σε πιάνει φόβος;
– Είναι πολλές οι στιγμές που μου δημιουργούν ένα ψυχικό άγχος, είπε ο φιλόσοφος, και τις στιγμές εκείνες, για να παρηγορηθώ, γυρίζω πίσω στα βατράχια μου.
Ο φιλόσοφος απαξιούσε να κοιτάξει τον Θεόν. Απησχολείτο με τα βατράχια του, που τα έτρεφε για να παρηγοριέται στις δύσκολες στιγμές της ζωής του.
Καημένε φιλόσοφε, θα έρθη μία ημέρα που και συ μαζί με τον Γερμανό συνάδελφό σου θα πεις: Αλλοίμονο, κουράστηκα από όλα αυτά. Προς τι όλοι οι πόθοι και οι στεναγμοί;
Εβδομήντα πέντε χρονών ήταν και ακόμη ζούσε μέσα στην αμαρτία.
Και όταν πεθάνεις, θα ζητήσεις όπως εκείνος: Φως, περισσότερο φως.
Το φως ήρθε στον κόσμο και δεν το δέχτηκες.
Από το βιβλίο «Περί Θεού, Λόγος Αισθήσεως», εκδ. Ίνδικτος