Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος
Στην αρχή, όταν ήμασταν άπειροι, μας ήταν ακόμη κάπως συγχωρητέο να κυνηγάμε, σαν μικρά παιδιά, τα φαντάσματα της επίγειας ματαιότητας και να φανταζόμαστε ότι στα στρεβλά σταυροδρόμια της αμαρτίας, μας περιμένουν μόνο απολαύσεις και χαρές.
Τώρα, μετά από τόσες πικρές εμπειρίες, θα ήταν απόλυτη τρέλα να επιτρέψουμε στον εχθρό μας να μας εξαπατά ξανά. Διότι, τί αποκομίσαμε μακριά από τον Θεό; Τί μας έφερε ο κόσμος με την πολύμορφη παθιασμένη επιθυμία του;
Ήταν μια άβυσσος υποθέσεων, επιδιώξεων, ελπίδων, υποσχέσεων, αλλά στην πραγματικότητα αποδείχθηκαν όλα ματαιότητα ματαιοτήτων…
Είναι καιρός να συνετιστούμε και να λυπηθούμε τη μητέρα μας, την Αγία Εκκλησία, η οποία μέχρι τώρα πονούσε στην καρδιά από τη λησμοσύνη των αγίων κανόνων της και από την ακάθαρτη ζωή μας.
Είναι καιρός να θυμηθούμε και να λυπηθούμε τον φύλακα άγγελό μας, ο οποίος από τότε που αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και να ενεργούμε, κλαίγοντας μάς ακολουθεί μέχρι τώρα στους λόγγους των παθών και των ανομιών, μη βλέποντας τη διόρθωσή μας.
Είναι καιρός να ντραπούμε και να λυπηθούμε τον ίδιο τον Σωτήρα μας, ο Οποίος από το πρωί ως το βράδυ απλώνει καθημερινά προς εμάς από τον Σταυρό τα χέρια και μέχρι τώρα δεν μπορεί να μας ελκύσει στην καρδιά Του.
Είναι καιρός, είναι καιρός, αδελφοί μου, να λυπηθούμε τους ίδιους τους εαυτούς μας και να γεμίσουμε χαρά με τη μετάνοιά μας τον ουρανό και τη γη, τους αγγέλους και όλους τους καλούς ανθρώπους που θλίβονταν και θλίβονται για την εξαχρείωσή μας, προσεύχονταν και προσεύχονται να μη χαθούμε μέσα στις αμαρτίες μας.