-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Οι άνθρωποι σήμερα ζούμε με έναν μόνιμο πνιγμό. Πνιγόμαστε συνεχώς σε μια άρρωστη κατάσταση που λέγεται άγχος. Αυτό το άγχος από μόνο του δεν είναι κακό. Πολλές φορές ίσως αποδειχθεί και παραγωγικό, όμως γιατί συμβαίνει να καταλήγουμε στο τέλος να μας πνίγει; Το άγχος περικυκλώνει την ανθρώπινη ύπαρξη χάνοντας έτσι στο τέλος την ελπίδα. Την περικυκλώνει και την σφίγγει επειδή ο άνθρωπος χάνει τον απόλυτο έλεγχο. Όταν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο ηρεμούμε πολλές φορές, όμως αυτό είναι ζωή; Συνεχώς δεν γίνεται να ελέγχουμε τους πάντες και τα πάντα. Ο άνθρωπος αδυνατεί να ελέγξει τα πάντα, και πάνω σε αυτήν του την προσπάθεια χάνει την ύπαρξή του. Την χάνει και στην θέση της μπαίνει μια κατάσταση άρρωστη. Μπαίνει το άγχος. Το άγχος που δεν δημιουργεί τίποτα άλλο, από το να οδηγεί τον άνθρωπο σε έναν πνευματικό απαγχονισμό. Μας αυτοκτονεί αργά και βασανιστικά.
Πώς όμως θα αποτρέψουμε αυτή την άρρωστη κατάσταση; Από θεολογικής πλευράς ο Χριστός και οι άγιοι μάς έχουν δώσει λύσεις πάρα πολλές. Λέει σε ένα σημείο: μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά και θα βρείτε ανάπαυση. Ελάτε σε εμένα όλοι οι κουρασμένοι και φορτωμένοι, με μέριμνες, και εγώ θα σας αναπαύσω. Σκεφτήκαμε ποτέ ότι το λιμάνι μας είναι η πίστη στον θεάνθρωπο Κύριο; Σκεφτήκαμε ποτέ ότι είναι εδώ για εμάς; Η απάντηση είναι αρνητική, ή λογικά λέμε ναι, όμως δεν υπάρχει οντολογική πίστη. Η πίστη μας στον Κύριο χρειάζεται για να ελευθερωθούμε, να γίνει οντολογική. Όλη μας δηλαδή η οντότητα να συμμετάσχει. Δεν γίνεται να πιστεύω 50-50, 70-30. Διότι είμαστε άπιστοι κατουσίαν. Οι τρικυμίες και οι οποιεσδήποτε συνθήκες δυσκολίας είναι για να μας κάνουν λαμπρούς πνευματικά όπως λέει η γραφή. Να μπορέσουμε σκληραγωγημένοι να προχωρήσουμε στην ζωή. Όταν όμως προτάσσουμε τον εγωισμό μας, δεν πέφτουμε με πίστη στην προσευχή, τότε χάνεται η μπάλα, να το πω και λαϊκά. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να γεμίζουν οι μπαταρίες του. Εάν τις αφήνει άδειες γεμίζουν με άλλα πράγματα που δεν τον θεώνουν, αλλά τον γειώνουν.
Οι λύσεις είναι απλές που ο άνθρωπος έχει ανάγκη: πίστη στον Θεό και στήριξη από αδερφούς(εκκλησία πιστών). Δεν είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που ζούνε μονάχοι. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που πολεμούν μόνοι τους. Δόξα τω Θεώ, ο Κύριος μας έχει χαρίσει ανθρώπους, αγίους στον ουρανό και εν ζωή, οπότε δεν είμαστε πραγματικά μόνοι. Ίσως θα μας έκανε καλό μια νέα, μια καινούργια οπτική των πραγμάτων. Μια οπτική ότι το κακό θα γίνει καλό. Θα έρθει το καλύτερο ή ότι το κακό κάπου οδηγεί. Στην σταύρωση του Χριστού, οι μαθητές εξαφανίστηκαν. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι εκείνη την στιγμή, παρόλες τις δυσκολίες, ήταν η νίκη. Νίκησε η αγάπη πάνω στον σταυρό το κακό. Αυτοί έβλεπαν εξωτερικά τα πράγματα και γέμισαν με τρόμο. Το άγχος τους κυρίευσε διότι πίστευαν μόνο στην ανθρώπινη πεπερασμένη τους οπτική. Ενώ είχαν τόσες προειδοποιήσεις, είχαν τόσες εικόνες από τον Χριστό, επέλεξαν να φοβηθούν, διότι δεν μπόρεσαν να βγουν από τα γεγονότα. Κόλλησαν στον φόβο της μικρής τους οπτικής.
Οι άνθρωποι δεν έχουμε ανάγκη τον φόβο. Μόνο για την επιβίωση πρέπει να υπάρχει. Δηλαδή την πνευματική ή την επίγεια εγρήγορση για την επιβίωση του ανθρώπου από τον θάνατο. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος νίκησε τον φόβο. Τον απομάκρυνε γιατί η αγάπη του για τον Χριστό υπερέβαινε το ανθρώπινο άγχος. Οι μυροφόρες γυναίκες δεν φοβήθηκαν τίποτα, αλλά χωρίς δειλία πήγαν να αλείψουν τον Κύριο. Δεν μπορούμε εμείς να τα χάνουμε με απλά πράγματα ή να πνιγόμαστε στα ρηχά. Θα χρειαστεί ίσως να αλλάξουμε βιωματική οπτική. Η εμπειρία μας να γίνει πιο απλή και να αφεθούμε στον Θεό. Σαν τα μικρά παιδιά. Δοκίμασέ το! Ίσως μας βοηθήσει όταν πούμε: ας γίνει το θέλημά σου Κύριε. Όχι μόνο να το πούμε, αλλά και να καταλάβουμε πόση ασφάλεια έχουμε όταν σε μία δυσκολία που ουσιαστικά προτυπώνει τον ανθρώπινο θάνατο, εμείς βλέπουμε την ανάσταση. Δεν είναι κακό να πέσουμε ή να φοβηθούμε. Αυτά είναι ανθρώπινα και φυσικά. Κακό είναι όταν δεν απλώσουμε το χέρι στον Χριστό την στιγμή που πνιγόμαστε, και τελικά πνιγούμε αβοήθητοι στο πέλαγος της ζωής.