-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Βρίσκεται ο Θεός πέρα από το άπειρο του σύμπαντος του υλικού κόσμου. Ο Θεός δεν χωρά σε λέξεις, κι όμως μιλάει προσωπικά στον κάθε άνθρωπο που θα θελήσει να τον προσεγγίσει, ο οποίος θα θελήσει να τον γνωρίσει. Δεν περιορίζεται ούτε σε χώρο, ούτε σε φιλοσοφικά σχήματα, ούτε σε λογικές σκέψεις. Είναι το Ον που δεν μετριέται, δεν εξαντλείται, δεν αναλώνεται από κανέναν και τίποτα. Κι όμως, δεν μένει μακριά και αναίσθητος. Όσο πιο άπειρος είναι, τόσο πιο κοντά έρχεται σε εμάς τους ανθρώπους. Όχι για να Τον καταλάβουμε, αλλά για να σταθούμε μπροστά Του όπως είμαστε, με αυθεντικότητα και ειλικρίνεια. Όμως για να τον γνωρίσουμε θα χρειαστεί να έχουμε διάθεση να αλλάξουμε ματιά, αλλιώς κάτι συνεχώς θα μας θολώνει την διάθεση.
Έρχεται να μας δεχθεί, να μας γνωρίσει και να μας αγαπήσει. Όχι γιατί έχει ανάγκη να αγαπηθεί, αλλά γιατί λόγω αγάπης έχει δημιουργήσει στον Εαυτό Του την ανάγκη αγαπητικής σχέσης με τον άνθρωπο. Θέλει ο άνθρωπος να απολαύσει, και απολαμβάνουμε φυσικά οι άνθρωποι μόνο κοντά στον Θεό. Φυσιολογικά πέφτουμε κοντά Του όπως τα παιδιά πέφτουν στην αγκαλιά του Πατέρα τους. Λυγίζουμε, παύουμε να κρατάμε τον εαυτό μας σφιχτά δικό μας, και με ψυχική προετοιμασία μαθαίνουμε να τον προσφέρουμε. Ο Θεός δεν ζητά τελειότητα, ούτε βιασύνη. Ζητά την βαθύτερη αναζήτηση της ουσιαστικής αλήθειας στον καθένα μας, όπου εκεί ο άνθρωπος συναντά την αγαπητική αλήθεια, δηλαδή τον Θεό. Δεν ζητά ανθρώπους δυνατούς, ζητά ανθρώπους παρόντες στο τώρα που θέλουν να γνωρίσουν κάτι δυναμικά νέο μακριά από τα γνωστά ψέματα. Και όταν ο άνθρωπος πλησιάσει, ακόμη κι αν πλησιάσει κουρασμένος, διεφθαρμένος, μπερδεμένος, Εκείνος δεν τον αποστρέφεται! Επειδή είναι πανάγαθος και εραστής του ανθρωπίνου γένους. Και εμείς, όσο κι αν έχει στρεβλωθεί η αγάπη μας για τη ζωή, όσο κι αν τη ταράξαμε με φόβο και νωθρότητα, δεν παύουμε να είμαστε αγαπημένοι του Κυρίου, στους οποίους έδωσε προοπτικές μετάνοιας και θεϊκής λάμψης.
Ο άνθρωπος συχνά κλυδωνίζεται! Περικυκλώνεται από τον εαυτό του. Δηλαδή, από άγχη, από πληγές, από μικρές στάσεις που παραπλανητικά μοιάζουν ανάσες αλλά γίνονται τρομερές πνευματικές κατολισθήσεις. Ο άνθρωπος σταματά για να προστατευτεί και τελικά χάνει την πορεία του, διότι επέλεξε το πεπερασμένο αντί τον Θεό που αγγίζει πέρα από το άπειρο. Εκεί γεννιέται η απογοήτευση, η κούραση, το γιατί να συνεχίσω μέσα στην ανθρώπινη ματαιότητα. Όμως ο Χριστός δεν έρχεται στην ζωή μας για να μάς βρει όταν όλα είναι στη θέση τους τακτοποιημένα ψυχαναγκαστικά με το δικό μας θέλω. Έρχεται τότε, μέσα σε αυτή ακριβώς τη σύγχυση να γκρεμίσει τα αυτο-είδωλα που αντικαθιστούν τον Θεό. Στέκεται δίπλα στον άνθρωπο που δεν ξέρει πώς να προχωρήσει και του λέει, να μην φοβάται, γιατί εκείνος βρίσκεται παρών. Έτσι, ο Χριστός δεν είναι ιδέα παρηγοριάς, αλλά γίνεται θεϊκή παρουσία αλλαγής και ελπίδας. Δεν στέκεται πάνω από τον πόνο μας, μπαίνει μέσα σε αυτόν και τον σηκώνει όταν εμείς αδυνατούμε. Γι’ αυτό, η πίστη δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα, αλλά δύναμη για να σηκώσουμε το αβάσταχτο σήμερα της αμαρτίας. Εκεί που ο άνθρωπος λέει δεν αντέχω άλλο, Εκείνος του απαντά: δεν είσαι μόνος παιδί μου. Εκεί που όλα μοιάζουν κλειστά, Εκείνος ανοίγει δρόμο όχι απαραίτητα εύκολο, αλλά γεμάτο ζωντάνια και διαφορετική υφή από τα καθημερινά συμβάντα. Ο Θεός είναι πέρα από την κοινή ανθρώπινη σειρά και απελευθερώνει τον άνθρωπο, ο οποίος με ελευθερία τον ακουμπά, από τη θέση της προσωπικής του υποτιθέμενης τακτοποίησης. Όχι για να χάσουμε το έδαφος του βολέματος, αλλά για να πατήσουμε αλλιώς στο τώρα, δίχως να στηριζόμαστε πια μόνο στις δυνάμεις μας. Γιατί μόνοι μας απλά δεν μπορούμε! Και αυτό δεν είναι ήττα, είναι αλήθεια που ψυχικά ελευθερώνει! Όταν ο άνθρωπος το παραδεχτεί, τότε αρχίζει να θεραπεύεται. Τότε ο Χριστός γίνεται στήριγμα, και ξεφεύγει από τον χώρο της στρεβλής ιδέας. Και έτσι καθίσταται συνοδοιπόρος, από ένας μακρινός άγνωστος Θεός του κατασκευασμένου λογισμού μας.
Ο Θεός είναι πέρα από το άπειρο και πέρα από δήθεν μεγαλοπρέπεια κάθε γήινης έκφρασης. Δεν χωράει σε μπουκάλια. Δεν είναι θεωρία για λίγους, ούτε φιλοσοφία για τους σπουδαγμένους. Βρίσκεται στον απλό τρόπο, εκεί ο Θεός περνά μέσα από τον χρόνο και στέκεται στο σήμερά μας. Στο σπίτι μας, στη δουλειά μας, στη μοναξιά μας, στη σχέση που δυσκολεύει, στο σώμα που κουράστηκε. Πάντοτε εκεί βρίσκεται για να τον επιλέξουμε ελεύθερα. Βλέπουμε ότι δεν έρχεται να μας κατηγορήσει, αλλά να μας κρατήσει όρθιους από την φθορά. Η ελπίδα του Χριστού δεν βεβαιώνει λέγοντας ότι όλα θα πάνε καλά. Βεβαιώνει με κάτι καλύτερο: εγώ θα είμαι μαζί σου σε όλα! Έτσι αυτό αλλάζει τα πάντα στον τρόπο οπτικής και πρόσληψης των γεγονότων. Γιατί τότε το σήμερα δεν γίνεται καταδίκη αλλά δρόμος προς την σωτηρία, προς την πνευματική ωρίμανση και κατ’ επέκτασιν την γνωριμία μας με τον Θεό. Δεν είναι βάρος αλλά πορεία φωτός ο χριστιανικός βίος. Κάθε μέρα, ακόμη και η πιο δύσκολη, μπορεί να γίνει τόπος ή τρόπος συνάντησης του Θεού. Όχι επειδή εμείς καταφέραμε κάτι, αλλά επειδή Εκείνος δεν μας άφησε ποτέ ορφανούς! Δεν ενδιαφέρεται για κατορθώματα, αλλά νοιάζεται απροϋπόθετα και ατομικά για όλους. Ο Χριστός φέρνει τα επαναστατικά νέα! Χωρίς να καταργήσει τον πόνο, αλλά δίνοντάς του νόημα πέρα από το συνηθισμένο, φέρνοντας το νόημα μέσα από την άκτιστη ενέργειά Του. Φέρνει φως όχι για να τυφλώσει, αλλά για να δείξει ότι υπάρχει μεταμορφωτική συνέχεια, και αυτή η συνέχεια δεν είναι απλώς μετά θάνατον, γιατί βιώνεται στο ανθρώπινο παρόν. Ξεκινάει στο εδώ και τώρα, και είναι η δύναμη να σηκωθείς, να αγαπήσεις ξανά, να ελπίζεις ξανά, να περπατήσεις ακόμη ένα βήμα εμπρός, και εν τέλει να αναστηθεί ο μεταμορφωμένος εαυτός πέραν της αμαρτίας.
Έτσι ο πέρα από το άπειρο Θεός γίνεται ο πιο κοντινός μας σύμμαχος. Όχι γιατί Τον φτάσαμε, αλλά γιατί Εκείνος κατέβηκε από υπερβολική αγάπη, χωρίς να παραβιάζει την ελευθερία μας και ανεχόμενος κάθε είδους απόρριψη. Και μέσα σε αυτή τη συνάντηση Θεού και ανθρώπων, γεννιέται ζωή. Ζωή που δεν εξαντλείται σε φόβους, αλλά που αντέχει τα σκληρά και αμετάβλητα. Η ειρηνική ζωή με τον Χριστό παρόντα στο σήμερα μάς δίνει παράταση να υπάρχουμε στο άπειρο, στο αιώνιο με σχέσεις αληθινής αγάπης και αρχίζοντας στο σήμερα να βλέπουμε αλλιώς τα πάντα γύρω μας έξω από την μικρή οπτική του ναρκισσιστή χαρακτήρα μας. Άγγιξε το άπειρο, προσεγγίζοντας τον Θεό!