-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Και φτάσαμε στο τέλος! Το τέλος το ίδιο είναι η επίτευξη του σκοπού και ο σκοπός ήταν το τέλος. Η γεύση του αιωνίου βιώματος της βασιλείας του άχρονου δημιουργού Κυρίου. Πέρασε μία ολόκληρη εβδομάδα γεμάτη με σύμβολα, νοήματα, γεγονότα, ιστορίες και αλήθειες αγάπης. Άγνωστα και επιφανειακά, αλλά ουσιαστικά κατά την οντολογική έννοιά τους. Η αμαρτία εξήλθε από αυτές τις ημέρες, καθάρθηκε κάθε μίασμα και οι ψυχές αγνές πλέον οδεύουν για την απόλαυση της τράπεζας του δείπνου που έχει ετοιμάσει ο πανάγαθος ουράνιος Πατέρας. Αυτή είναι η σωστή κατάληξη της ανθρώπινης ιστορίας. Η πορεία μέσα στο φως του Χριστού, η βιούμενη αλήθεια των πραγμάτων. Η μετοχή και απόλαυση στην αγάπη του Χριστού, που έχει ετοιμάσει για κάθε ψυχή αναζητούσα το άγιο.
Δεν ήταν αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα ένα κομμάτι άγνωστο, τελετουργικό και νεκρό από την προσωπική μας ζωή. Είναι το ουσιαστικό κομμάτι της ζωής του ανθρωπίνου γένους. Ακούστηκε το επιπόλαιο ωσαννά του κόσμου. Η αγνότητα υμνήθηκε. Η συκιά η άκαρπη ξεράθηκε. Η πόρνη έκλαυσε και η προδοσία έλαβε χώρα. Και, τα πάθη συνέβησαν με αποκορύφωμα την σταυρική αποτελείωση. Κορυφώνεται όλο το μυστήριο με την Ανάσταση του Θεανθρώπου αρχηγού της ζωής. Μπορούμε να τα θεωρήσουμε άσχετα, όμως εάν τα προσέξουμε θα αντιληφθούμε ότι όλα αυτά αποτελούν τμήματα της πνευματικής πορείας του καθενός ανθρώπου. Όλοι γινόμαστε άκαρπες συκιές και αμετανόητες πόρνες, όμως παράλληλα μπορούμε να καταστούμε φρόνιμες παρθένες της παραβολής. Μετανιωμένοι βδεληροί άνθρωποι, κιόμως ξεπλυμένοι από το σημερινό και πάντα ρέον φως ελπίδας του μεγάλου αδερφού μας Χριστού. Καρποφορούμε, χαριτωνόμαστε και ζούμε την τόνωση των φιλάνθρωπων προνομίων της αγάπης του Θεού. Η ύπαρξη του ανθρώπου μονάχα με την μετοχή στην Ανάσταση – στα έσχατα, την βασιλεία του Θεού έχει νόημα και σκοπό. Χωρίς αιώνια προοπτική σε όσα ζούμε, όλα θα καταρρεύσουν, διότι χωρίς ζωή καταρρέει η χαρά.
Εκεί που νομίζουμε ότι δεν μπορούμε, που πιστεύουμε στην πτώση, εκεί έρχεται ο Χριστός και μας λέει αυτό: εγώ ήθελα μόνο “ένα” Κύριε ελέησον. Ας είναι και δύσκολα τα πράγματα. Ούτως ή άλλως, εάν δεν πονέσουμε, κάπως είναι ανάλατα τα πράγματα που γευόμαστε. Εάν δεν πάθουμε, λίγο υστερεί η αγάπη. Γίνεται καναπεδίσια και χωρίς βίωμα. Γίνεται μετρημένη και νεκρή στα μέτρα μας. Όμως όταν περνάει από τον κόπο, έχει άλλη γεύση το σώμα του Χριστού. Έχει γεύση Ανάστασης, όχι αδιαφορίας. Η αδιαφορία είναι που σκοτώνει, ξεζουμίζει την χάρη του Θεού. Αυτή η αδιαφορία μονάχα μας αφήνει μόνους πεθαμένους, νηστικούς από την τροφή της αθάνατης ψυχής μας. Αυτή μονάχα μένει σε κεριά, έθιμα και βεγγαλικά, χωρίς να μπει στην ψυχή και να σπάσει τα φράγματα της αμαρτίας. Ο πόνος μας ξυπνά. Πονάμε σε αυτή την ζωή, πονέσουμε και αυτή την περίοδο. Ώρα να απολαύσουμε!
Ο Χριστός προσφέρθηκε θυσιαζόμενος άκακα και σιωπηλά. Θυσιάστηκε για να ζήσουμε, και πεθαίνοντας ήταν ο πιο ζωντανός πάντων. Ταπεινωμένος ο Θεός καταφεύγει στις καρδιές όλων για να δείξει το μεγαλείο του. Για να γινόμαστε εμείς κοινωνοί της αθανασίας της φύσης του. Μία φορά αλλά και πολλές κατά χάριν. Η πόρτα της αγάπης του Θεού δεν έκλεισε για κανέναν και ποτέ. Αντίθετα, τώρα είναι που αυτή η εβδομάδα η σκληροτράχηλη κατά τα άλλα, έρχεται στις υπάρξεις μας να τις μαλακώσει. Η ανθρώπινη πορεία, είναι πορεία προς το φως, το απαλό, το γλυκό άνοιγμα της ψυχής στην απελευθέρωση. Απελευθέρωση από κάθε βαρίδι ακαταστασίας και τερματισμού. Η Ανάσταση είναι το μοναδικό υπαρκτό αλλοιωτικό γεγονός. Η παύση της συνεχούς φθοράς, και η αρχή της νέκρωσης. Νεκρώνεται το νεκρό εντός μας, και έτσι ζει το ζωντανό του μόνου αγίου Θεού. Ζούμε εν Χριστώ και πεθαίνουμε για την αμαρτία. Ο κάθε πιστός αποτελεί ισότυπος σφραγίδα με το μυστήριο της Ανάστασης του Χριστού και Θεού μας Ιησού. Μαρτυρεί το βλέμμα και η λαλιά εάν αγγίξαμε τον αναστημένο Χριστό. Τα λόγια δεν λένε κάτι.
Η βιωτή των γεγονότων αποτελεί για αυτούς το τέλος του άγχους, την αρχή της ζωής και την ενδυνάμωση της ελπίδας. Η ελπίδα μας παύει πλέον αναιμικά να ζει! Παύει η ελπίδα να κρεμάται από το θέλω και την δική μας οπτική. Σήμερα, κάθε στιγμή και πάντα η Ανάσταση θα αποτελεί τον αιώνιο κρίκο ελπίδας και αγαθότητας. Την μοναδική μας στήριξη στον κόσμο, διότι η Ανάσταση είναι η νίκη του κόσμου του θανάτου επάνω στην κτίση. Ας το απολαύσουμε! Ας ζήσουμε βυθισμένοι στην ασάλευτη ευσπλαχνία του Αγίου Πνεύματος. Ας κρατηθούμε από την νίκη του Χριστού και ας νικήσουμε και εμείς κάθε χρόνο, χώρο και κατάσταση έλλειψης της στάσιμης ύλης. Ο Χριστός ήρθε δυναμικά για όλους! Η αισιοδοξία επιτέλους πάλι ανατέλει! Η ελπίδα έλαμψε ως φως! Τίποτα δεν Τον σταματά. Έλα, Κύριε, μέσα μας και κάψε κάθε σκοτάδι, δίνοντας μόνο αλλαγή. Δίνοντας μόνο χαρά και Ανάσταση! Ναι, Κύριε, έλα να χτίσεις την βασιλεία σου στην καρδιά μας!