– Κείμενο: ερημίτης –
Ίσως κάποιοι από εμάς να έχουμε αναρωτηθεί: “Πώς είναι δυνατόν η Πόλη, η οποία θεωρούνταν «θεοφύλακτη» και η οποία συνδέθηκε άρρηκτα με την Παναγία ως υπέρμαχο στρατηγό και προστάτιδά της, να χάθηκε έτσι απλά μία ημέρα του Μαΐου;”
Φυσικά δεν πρόκειται να δώσουμε κοινωνικοπολιτικές εξηγήσεις για το πως φτάσαμε έως εκεί. Ούτε καν θα θίξουμε πνευματικές αιτίες.
Αντίθετα, θα ήθελα να σταθούμε σε ένα σύνηθες λάθος: Η ιδέα του “περιούσιου λαού” ο οποίος “γλυτώνει” πάντοτε -ή και καλοπερνάει- διότι τυγχάνει να έχει με το μέρος του “τις πλάτες του Θεού”, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο θα πρέπει να εκλείψει.
Αν το καλοσκεφτείς αυτή η Μεγάλη μας Εκκλησία, το κέντρο της Ορθοδοξίας, της ταιριάζει να είναι στην δυσάρεστη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει μέχρι σήμερα. Της ταιριάζουν οι σφαγμένοι Χριστιανοί εντός της το 1453, οι γυμνές χορεύτριες και τα άλογα των Δυτικών πάλι εντός της κατά τη λεηλασία της το 1204, η μετατροπή της σε τζαμί. Της ταιριάζει ο Σταυρός διότι έχει DNA Χριστού.
Η Ορθοδοξία δεν αποτελεί σύστημα εξουσίας -όσο και αν ενοχλούνται άπαντες από αυτήν- και ίσως ό,τι θεωρούμε εμείς από τη μεριά μας ως “κρίμα” και “βλασφημία” για τον Θεό να είναι απλά… όπως το λέει επακριβώς και το όνομά της άλλωστε… η του Θεού Αγία Σοφία.
Ως υστερόγραφο, η Άλωση άφησε πίσω της μια παρακαταθήκη: Μάρτυρες, ήρωες υπερασπιστές μιας ιστορίας όπου για την καρδιά διόλου δεν έχει τελειώσει, άφησε μια απάντηση ότι δεν προσκυνάμε, έναν Μαρμαρωμένο Βασιλιά που έκανε την Πόλη του αέρινη και όχι από πέτρα πια, ώστε να μην κατακτιέται αυτή εις το διηνεκές.
Ώστε να μνημονεύεται, να κατοικείται νοερά από όλους μας εμάς, να έχουν το συναίσθημα και οι κατακτητές της ότι δεν τους ανήκει.
Να έρχεται ο Ιούνιος και η 29 Μαΐου να περνά δίχως να την αγγίζει πια.
Παρόντες όλοι, ολα εδώ… για σκέψου… μεχρι και οι παθογένειές τους… και ας πέρασαν τόσες εκατοντάδες χρόνια…