Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
Ένας που δεν πιστεύει σε τίποτε από πού να πιαστεί;
Τι να τον εμπνεύσει, να τον παρηγορήσει και να τον ενδυναμώσει;
Τις ώρες της σκοτεινής μοναξιάς πού να ελκυσθεί; Δεν μπορεί να ανακουφισθεί κανείς ούτε στο κάπνισμα, ούτε στο ποτό, ούτε στο τραγούδι.
Μένει γυμνά μόνος, δίχως ελπίδα ακτίνος φωτός και στήριγμα σταθερό. Βαδίζει μελαγχολικός σ’ έρημο μονοπάτι δίχως καμία ουσιαστική βοήθεια.
Δυστυχώς, το φαινόμενο είναι συχνό. Είναι λυπηρό και τραγικό.
Αποκύημα της επηρμένης και άθεης εποχής μας, της φονεύτριας της πίστης και της ελπίδας. Μαγνήτισε η διαφήμιση, ξελόγιασε η τηλεόραση, απογοήτευσε η πολιτική, πρόδωσε η φιλία.
Υπάρχει όμως και η εκλεκτή μικρή μερίδα. Μία σιωπηλή, αφανής και αυτοπεριορισμένη και αυτοκρινόμενη μειοψηφία.
Άνθρωποι που επέλεξαν την εντιμότητα, την πενία και την αδοξία. Δεν θέλησαν να ζήσουν με άδικο πλούτο. Κέρδισαν τη χαρά και την ησυχία.
Υπομένουν, ανέχονται, ταπεινοφρονούν και είναι κερδισμένοι.
Δεν θέλησαν ποτέ στη ζωή τους την περιπέτεια του ψυχοβόρου κακού.
Κοιτώντας χαμηλά βρίσκουν τον ουρανό. Έτσι έζησαν οι άγιοι.
Αυτός ο δεύτερος κόσμος πορεύεται στο Θείο μεγαλείο, την άνοιξη και την ελευθερία, ενώ ο πρώτος σε πικρά αδιέξοδα.