-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Από τα μεγαλύτερα κόλπα του διαβόλου είναι να κάνει τον άνθρωπο να χάνει το τώρα, την στιγμή που του ανήκει. Καταφέρνει να τον τραβάει συνέχεια είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον και να μην τον αφήνει να ζήσει τη στιγμή που του έχει δώσει ο Θεός. Ο άνθρωπος πολλές φορές ζει ανάμεσα σε αυτά που έγιναν και σε αυτά που φοβάται ότι θα γίνουν και ξεχνάει ότι η πραγματική ζωή βρίσκεται στο παρόν. Εκεί που υπάρχει η προσευχή, η μετάνοια, η αγάπη και η παρουσία του Θεού. Ο διάβολος κατά κύριο λόγο θέλει να μην δημιουργήσει ο άνθρωπος το μέλλον του, αλλά να μείνει αβοήθητος και κλειδωμένος σε ένα παρόν που κυλάει μόνο του. Σκοτισμένος με πάθη και πνιγμένος στην πλήξη να πορεύεται ο άνθρωπος χωρίς το τιμόνι της ζωής του.
Το παρελθόν μπορεί να γίνει βάρος όταν ο άνθρωπος μένει φυλακισμένος μέσα σε αυτό. Οι παλιές αμαρτίες, τα λάθη, οι πληγές και οι αποτυχίες μπορούν να τον κάνουν να πιστεύει ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Ο διάβολος θέλει να μας θυμίζει συνεχώς ποιοι ήμασταν για να ξεχάσουμε ποιοι μπορούμε να γίνουμε με τη χάρη του Θεού. Δεν θέλει να πιστέψουμε ότι η αγιότητα, η μετάνοια των Αγίων έχει δοθεί και σε εμάς. Βέβαια, το παρελθόν έχει και μια άλλη πλευρά. Μπορεί να γίνει μάθημα, μπορεί να μας κάνει πιο ώριμους και πιο ταπεινούς. Ο συνειδητοποιημένος άνθρωπος που βλέπει το παρελθόν πνευματικά δεν μένει σε αυτό μόνο, αλλά μαθαίνει από αυτό και προχωράει προοδεύοντας. Όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος, αφήνουμε πίσω τα παλιά και προχωράμε προς τα μπροστά, προς την αναγέννηση της ψυχης. Αυτή είναι η δύναμη της επιλογής, όπου εδώ βρίσκεται η βούληση της ελευθερίας.
Το μέλλον, επίσης, μπορεί να γίνει παγίδα όταν ο άνθρωπος ζει συνέχεια μέσα στην αγωνία για το τι θα συμβεί. Ο φόβος για το αύριο μπορεί να κλέψει την ειρήνη του σήμερα, ή και το ίδιο συμβαίνει και με την συνεχή άρρωστη ενασχόληση με το μέλλον. Ο Χριστός μάς λέει να μην κυριευόμαστε από την αγωνία γιατί ο Θεός γνωρίζει τις ανάγκες μας και θα φροντίσει για αυτές. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε στόχους και όνειρα. Το μέλλον χρειάζεται ζωντανή προσπάθεια, καρδιακή προσευχή και παιδική εμπιστοσύνη στον Θεό. Δεν χτίζεται με τον φόβο και την αγωνία, αλλά κυρίως με πίστη. Το αύριο δημιουργείται από τις πράξεις που κάνουμε σήμερα! Η αγωνία είναι σημαντικό να υπάρχει στο τώρα, διότι η δική μας σωτηρία βρίσκεται ενεργή στο εδώ και τώρα. Αυτή θα σχεδιάσει και θα ανοίξει διάπλατα τις πύλες του μέλλοντος. Και βασικά ο χριστιανός ζει και πλέει εντός της ελπίδας. Ελπίδα για κάθε δυσκολία και κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται και το μέλλον δεν αποτελεί για αυτόν αγωνία, αλλά αναμενόμενο σταθμό εξέλιξης και σωτηρίας. Το μέλλον είναι για τον χριστιανό η πολυπόθητη συνάντηση με τον Θεό, κιας είναι το μέλλον σε 1′. Μας φαίνεται κοντινό; Κιόμως αυτή είναι η αλήθεια. Όπως θα στρώσουμε το τώρα, έτσι και θα εξαπλωθεί το μέλλον, το οποίο ή θα αποτελέσει συνάντηση ή αποφυγή του Θεού.
Και καταλήγουμε την σκέψη ότι το πιο σημαντικό πράγμα που κατέχει ο άνθρωπος είναι το τώρα. Το παρόν είναι αυτό που μπορεί να ξεπεράσει το σκοτεινό νεκρό παρελθόν και να δημιουργήσει το ζωηφόρο μέλλον. Όμως στο τώρα μπορεί ο άνθρωπος να μετανοήσει, να αλλάξει, να αφήσει πίσω του τις αμαρτίες και να ξεκινήσει ξανά με τον Θεό. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το χθες, ούτε να ζήσουμε το αύριο από τώρα. Μπορούμε όμως να αγωνιστούμε μέσα στην τωρινή στιγμή. Και εκεί ακριβώς θα συναντήσουμε τη χάρη του Θεού, η οποία μάς περιμένει! Μας περιμένει να θελήσουμε να τον ζήσουμε εδώ και τώρα, μακριά από περισπάσεις και σκιές. Και ζώντας τον Θεό στο τώρα, θα τον ζούμε για πάντα. Γιατί η επιλογή βρίσκεται στο εδώ και τώρα!