-Κείμενο: π. Ιγνάτιος-
Η ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, «μυστήριο ξένο και παράδοξο», δεν είναι μείωση της Θεότητας: ο Θεός έγινε αληθινός άνθρωπος χωρίς να πάψει να είναι αληθινός Θεός. Ενδύεται ο Χριστός την ανθρώπινη σάρκα, όπως ένας βασιλιάς θα μπορούσε να ντυθεί τα φτωχικά ρούχα των υπηκόων του για να τους επισκεφθεί, αλλά παρόλο που ντύνεται φτωχικά δε χάνει τη βασιλική του ιδιότητα. Είναι προσφορά της Θεότητας, αφού «Αυτός έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε εμείς θεοί» και «έλαβε την πτωχή και ταπεινή σάρκα μας, για να γίνουμε πλούσιοι με τη Θεότητά Του». Αλλά είναι και κίνηση της Θεότητας για να φανερώσει την κοινωνικότητά Της. Φανερώνει, δηλαδή, εκείνο που ήταν ο μοναδικός σκοπός της δημιουργίας: ο Θεός δημιουργεί τον κόσμο από τη μεγάλη επιθυμία Του να κάνει τα δημιουργήματά Του κοινωνούς των ευεργεσιών και της αγάπης Του. Ο Θεός πλέον για εμάς δεν είναι «κάτι», μία αόριστη δύναμη. Είναι «Κάποιος», ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, το οποίο μας προσκαλεί και μας προκαλεί στην αγάπη Του! Γιατί μέσα στην αγάπη Του ο Θεός ενώνεται με το δημιούργημά Του πιο στενά από την κάθε δυνατή ένωση, καθώς ο Ίδιος γίνεται αυτό που δημιούργησε. Τόσο πολύ ενώθηκε με τον άνθρωπο, ώστε την ανθρώπινη φύση, που πήρε από την Παναγία, δεν την χωρίστηκε και ούτε θα την χωριστεί ποτέ. Θα παραμείνει διαπαντός Θεάνθρωπος. «Μορφωθεὶς τὸ καθ’ ἡμᾶς καὶ θεώσας τὸ πρόσλημμα».