-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Τα μάτια λειτουργούν ως διπλοί καθρέφτες. Μεταδίδουν προς τα έξω την πνευματική μας κατάσταση, και μεταφέρουν ενδότερα προς την ψυχή τα θεάματα. Καλό είναι να τα προσέξουμε, διότι ο άνθρωπος με τα μάτια επικοινωνεί και από αυτά βάζει μέσα του πράγματα που τον βοηθούν να αναπτυχθεί πνευματικά ή να τον διαβρώσουν. Είναι τεράστια προνόμιο που έχουμε ως άνθρωποι αυτό το δώρο αίσθησης και επικοινωνίας. Με αυτό το δώρο, ο άνθρωπος γίνεται πάμπλουτος, λόγω της συνετής διαχείρισης και της απόκτησης εμπειριών. Στις ημέρες μας, λόγω του διαδικτύου έχει αυξηθεί η περιέργεια. Ο οφθαλμός μπορεί να μην είναι πορνικός, αλλά περίεργος και να καταλήγει να βλέπει τα πάντα. Και από αυτό σιγά σιγά γεμίζει η ψυχή σκουπίδια, διότι επεξεργάζεται πολλά. Μαζεύοντας μπάζα θεαμάτων, μπερδεύεται, και με την πάροδο σκοτεινιάζει το βλέμμα μας. Γιατί; Διότι όταν μαζεύει εικόνες η ψυχή από παντού, το εκμεταλλεύεται ο διάβολος και πλάθει εικόνες ψευδείς (φαντασίες) με σκοπό να αμαρτήσει ο άνθρωπος. Να νομίζει ότι βλέπει, ποθεί, και καμία σχέση να μην έχει το φαντασιακό με το πραγματικό.
Όταν χρησιμοποιείται το βλέμμα με σωφροσύνη, τότε ο άνθρωπος φωτίζεται και ωφελείται. Θέλω να δω κάτι όμορφο, θέλω να έρθω σε επαφή με ένα πρόσωπο, και πολλά. Ο Χριστός χαρακτηρίζει το μάτι λύχνο και μας προτρέπει να είναι απλό. Χωρίς πολλά πολλά, γιατί τα πολλά επιβαρύνουν. Εμείς ελέγχουμε τι θα δούμε, οπότε ας είμαστε σοφοί, ώστε να αποφεύγουμε να πέφτουμε θύματα της περιέργειας. Ας προσπαθήσουμε να κρατάμε το τιμόνι του εαυτού χωρίς να παρασυρόμαστε προς θεάματα που θα σβήσουν τον λύχνο της ψυχής.