– Κείμενο: ερημίτης –
Είναι συνήθως ο Αύγουστος, κάδος απορριμμάτων των βιοτικών φροντίδων ολόκληρης χρονιάς που τα σκουπίδια χάσκουν και περισσεύουν οι άκρες τους στην άμμο του, επάνω στην απέραντη την ακροθαλασσιά του.
Σ’ έναν πυρακτωμένο Αύγουστο ίσως αναζητήσει κάποιος κάτι πιο ουσιαστικό από τον εαυτό του, σαν παραλία ερημική μέσα σε μια κλεψύδρα με εκείνον να ρουφιέται γλιστρώντας στα τοιχώματα, στο χάος μιας αβύσσου.
Είτε να σε ξεβράσει η θάλασσα πνιγμένος στην ανία, σαν το ζευγάρι εκείνο που του ‘πεσε ο Αύγουστος βαρύς όταν τα ψυχικά απορρίμματα του ενός φορτώθηκαν στον άλλον, μαζί με μία άδεια από την εργασία αυγουστιάτικη που κατά τα άλλα ήτανε καλοκαιρινή.
Μία μεγάλη βουτιά μες στον βυθό και ένα μεγάλο ψάρι που κολυμπάει με έναν τρόπο γοργοκίνητο μα σταματά μία στιγμή όταν σε δει να το παρατηρείς με μάσκα.
Ο Ιχθύς, το “συνθηματικό” σύμβολο των πρώτων Χριστιανών κατά την εποχή των διωγμών, εξέφραζε τότε στα κρυφά, ότι δεν μπορούσανε να πούνε φωναχτά. Κι εμείς τώρα, ξανά, σε μια “σιγή ιχθύος”, ένα ψάρι τον Αύγουστο και αναρωτιέμαι από μεριάς μας, μήπως ήρθε η ώρα να επαναπροσδιοριστούμε σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει προς το χείριστον.
Προσωπικά, έχω έναν σωρό βιβλία το ένα επάνω στο άλλο τα οποία τα μελετώ ανάκατα. Λίγες σελίδες απ’ το ένα και ευθύς περνάω στο άλλο. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι πρόκειται για βιβλία ετερογενή. Δηλαδή εκεί θα βρεις ασκητικά βιβλία, Αββά Δωρόθεο, Άγιο Ισαάκ τον Σύρο, όμως και Gabriel Garcia Marquez και Ernest Hemingway. Και κάποιος θα αναρωτηθεί: Πώς συνδέονται μεταξύ τους όλα αυτά;
Είναι η στιγμή όπου το πόδι του αββά αφήνει λίγη απ’ την άμμο του στην άσφαλτο της πόλης. Η Ορθόδοξη πνευματικότητα καλείται να εισχωρήσει απ’ τα βιβλία στην ζωή, από τον νου μες στην καρδιά, απ’ τα αυγουστιάτικα ξωκκλήσια έως τα μπαρ ψυχών όπου εδίψασαν για αληθινή ζωή και τελικά κατάντησαν να πίνουν πολλά λίτρα αλκοόλ.
Έτσι λοιπόν, από την έρημο υπό ένα άλλο πρίσμα ορθόδοξο μπορείς να ζήσεις και εσύ τα χρόνια τα ατελείωτα της μοναξιάς μια οικογένειας απ’ τη Λατινική Αμερική του Marquez, ή μελετάς εκείνο το ερωτευμένο ζευγάρι στα χρόνια του ισπανικού εμφυλίου όταν οι οβίδες σφυρίζουν μες στα αυτιά τους, ενώ φωνάζουν ερωτόλογα και πιο πολύ βρισιές.
Και τώρα ένα σημαντικό στοιχείο: Ίσως οι μισοί από εμάς, οι οποίοι απευθυνόμαστε στους ανθρώπους κυρίως από το διαδίκτυο γύρω από την Ορθοδοξία… δεν θα ‘πρεπε να γράφουμε, να μιλάμε. Λόγος χωρίς διάκριση, ο οποίος φλερτάρει στενά με την τυπολατρία, που ερωτοτροπεί ανοιχτά με την ανοησία, πήρε διαζύγιο τελικώς με την Ορθόδοξη Παράδοση στη σύγχρονη εποχή και τις πνευματικές τις ανάγκες.
Κρατώντας φυσικά την Πατερική Παράδοση αναλλοίωτη, όμως… όταν σου λείπει το έλεος και η ταπεινότητά Του κι εκείνη ακόμη η διάκριση να κρίνεις τα πράγματα όχι βάσει “Νόμου” αλλά αντιθέτως “out of the box”… πώς αλλιώς θα έπρεπε να χαρακτηριστείς αν όχι αιρετικός;
Στην εποχή όπου ανθεί η κάθε ανοησία ας βγούμε με διάκριση, απαλά, έξω, στην κοινωνία, καιρός να μην ντρεπόμαστε δημόσια να ομολογούμε την εν Χριστώ μας Πίστη, σε συζητήσεις σχετικές. (Δεν είναι κάτι άλλωστε… άμα σκεφτεί κανείς ότι προσωπικά δεχόμαστε περίπου δέκα βρισιές τον μήνα κατά μέσο όρο σε σχόλια και μηνύματα, πολλαπλασίασέ το μετά ανά έτος και εν τέλει μπορείς να υπολογίσεις από το 2020 που υπάρχουμε στο διαδίκτυο, μέχρι σήμερα πόσοι άνθρωποι τελικώς μας έχουν βρίσει ένεκα της Αληθείας).
Ας λάμπει ο σταυρός μας γύρω από τον λαιμό. Και το δεξί μας χέρι να τον χαράσσει νοερά επάνω στο κορμί μας όταν περνάμε από ναό στο μέσο μιας κοσμικής πλατείας.
Ένα ψάρι τον Αύγουστο, μένει και μας κοιτάει και ας παύσει η σιωπή… μία απλή ομολογία αρκεί και γίναμε εν Χριστώ σαλοί στην εποχή της λογικής του παραλόγου. Πόσο όμορφη πορεία…
Δεν είναι ίσως υπερβολή ότι καλούμαστε όλοι μας, η Εκκλησία του Χριστού να φτιάξουμε τη νέα γενιά Ορθοδόξων…