– Γράφει ο Γεώργιος Μιχαηλίδης/Θεολόγος –
Το Άγιο Δωδεκαήμερο σιγά σιγά ολοκληρώνεται. Η πορεία της ζωής του Χριστού από την Γέννηση μέχρι και την Βάπτιση, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της θείας οικονομίας. Ο Θεός Λόγος ενσαρκώνεται από υπέρμετρη αγάπη, δέχεται την περιτομή και λαμβάνει το βάπτισμα πριν την έναρξη της δημόσιας δράσης του. Ιστοριούλες είναι όλα αυτά άραγε ή γεγονότα αιώνιας αλήθειας; Στην πραγματικότητα όλα αυτά ακούγονται σαν κάτι το παλιό. Στα αυτιά του ανθρώπου νέας γενιάς ακούγονται σαν κάτι το μουσειακό και σκονισμένο. Σίγουρα η πραγματικότητα δεν είναι αυτή. Όλα αυτά τα γεγονότα, τα αναβιούμενα από το σώμα της Εκκλησίας, είναι στοιχεία τα οποία έχουν κάτι να πουν στο προσωπικό σήμερα του καθενός μας. Είναι κομμάτια ελπίδας στην ζωή μας. Κομμάτια του σχεδίου της χαρτογραφημένης σωτηρίας του ανθρώπου.
Αυτές οι ημέρες είναι στολισμένες εκτός των στολιδιών και των γεύσεων, των φανταχτερών ρούχων και των πάρτυ, και με ένα πνεύμα… το πνεύμα της ματαιοδοξίας. Φτιάχνουμε γλυκά, δοκιμάζουμε νόστιμα φαγητά, ντυνόμαστε στυλάτα και αγοράζουμε ό,τι δεν αγοράσαμε όλη την χρονιά. Μένουμε ιδιαίτερα στην ύλη. Αλλά παρόλο το ξεφάντωμα ακούμε: η κατάθλιψη των εορτών, η πίεση και το άγχος των Χριστουγέννων. Φυσικό θα πω με την σειρά μου, γιατί στολίσαμε την καρδιά μας με την ματαιοδοξία. Επενδύσαμε στο φαίνεσθαι, και όχι στην ουσία των ημερών. Όμως ακόμα, δεν έχει τελειώσει τίποτα. Οι αρχικές ημέρες του έτους αποπνέουν αέρα ελπίδας, και συνοδεύονται με την αρχή του σωτηρίου έργου του Χριστού. Με την έναρξη της χρονιάς ο άνθρωπος λαμβάνει το ανανεωτικό πνεύμα της ελπίδας, της καλυτέρευσης μέσω της διαφορετικότητας των βιωμάτων.
Έτσι ο Χριστός, ο θεάνθρωπος Ιησούς, είναι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας. Όχι μόνο της εκκλησιαστικής ζωής, αλλά και της προσωπικής μας εξέλιξης. Είναι η ουσία, μέσω της οποίας μπορούν να αποκτήσουν γεύση όλες οι στιγμές. Η ματαιοδοξία μας πνίγει διότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι, αυτές οι ημέρες είναι δώρο Θεού. Δώρο, όχι γιατί το αξίζουμε, αλλά για να το προσφέρουμε. Να γίνουμε μια ελπίδα για τον πονεμένο πλησίον. Δεν προσφέρουμε μόνο υλικά, αλλά προσφέρουμε με το βίωμά μας το μήνυμα της ζωντανής ελπίδας του Χριστού στον κόσμο. Έτσι, φτάνουμε στα Θεοφάνεια. Στο δώρο του Θεού σε όλη την κτίση, δηλαδή στον αγιασμό της. Εκείνη την ημέρα ο Χριστός ταπεινώνεται από αγάπη. Δέχεται να βαπτιστεί από τον Ιωάννη, αν και αναμάρτητος. Λαμβάνει υποδειγματικά το βάπτισμα της μετανοίας. Ο ίδιος δεν ακυρώνει το μήνυμα μετανοίας του Ιωάννη, αλλά έρχεται φέρνοντας την ελπίδα του νέου με την εγκαθίδρυση της βασιλείας του. Βαπτίζεται και μας εισάγει στην νέα εποχή του μηνύματός του. Πλέον ο άνθρωπος φεύγει από την περίοδο του σκοταδιού. Έχει τον Θεό ανάμεσά του, γεμίζοντας από χαρά την πορεία της ζωής του, αλλάζοντας τα προσωπικά του σκοτάδια με τον φωτισμό του Αγ. Πνεύματος.
Μπορεί να σβήνουν τα λαμπάκια από τις επιγραφές και τα δέντρα, θα μείνει όμως κάτι μέσα μας. Και αυτό είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα του Χριστού. Μήνυμα βουβό μάς φέρνει στην φάτνη, φωναχτό τα Θεοφάνεια. Αποκαλύπτεται τριαδικά ο Θεός και μαρτυρεί την ελπιδοφόρα αποστολή του Χριστού. Πλέον η ελπίδα δεν κρύβεται πίσω από τα νοήματα, στα σκοτάδια του υπαρξιακού νοηματικού χάους. Η ελπίδα κερδίζει έδαφος. Ενσαρκώνεται και μεταδίδει παντού το μήνυμα: μπορούμε να αλλάξουμε. Να βαπτιστούμε μέσα στην χάρη του Θεού γεμίζοντας ελπίδα. Δύσκολο; Ίσως. Όμως όχι ακατόρθωτο. Ξεκινάει η διδασκαλική πορεία του Χριστού στον κόσμο, στην οποία και εμείς κληθήκαμε να μαθητεύσουμε. Όχι να γίνουμε απλά μαθητές ενός φιλοσόφου ή θαυματοποιού, αλλά της ίδιας της ελπίδας, του σημείου της ιστορίας, του ενανθρωπήσαντος Θεού Λόγου.
Ήρθε επιτέλους η βασιλεία του Θεού! Αλλάζοντας, μετανοώντας, αφήνουμε πίσω το βάρος και γεμίζουμε ελπίδα. Είναι στο χέρι μας να ξεκινήσουμε την χρονιά με ελπίδα αιωνίου νοήματος ή να συνεχίσουμε να ζούμε μονοδιάστατα. Στην διάσταση της πεπερασμένης ύλης και του πόνου. Μπορεί η ύλη να φέρνει πρόσκαιρη ηδονική απόλαυση, όμως παραμένει εύθραυστη και γυμνή χωρίς το άφθαρτο μήνυμα της ελπιδοφόρας διδασκαλίας του Χριστού: πλέον όλα ξεκινούν από την αρχή!