– Κείμενο: ερημίτης –
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι δυνατόν στα Σόδομα να έγινε καθεστώς η διαστροφή και κατά ένα τέτοιο ποσοστό συντριπτικό οι κάτοικοι να επέδειξαν τόσο έκλυτο βίο;
Καταρχάς, κοίταξε γύρω σου, γίναμε συμπολίτες πια όλοι μας εκεί και η απάντηση έχει να κάνει με το ότι ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητάει την ηδονή. Όταν βεβαίως φύγει αυτός από την έννοια του Θεού, όταν θα χάσει κάθε αίσθηση από την όποια ηθική πυξίδα και την καταχραστεί αυτή την ηδονή τότε εξασθενεί σταδιακά η επίδραση της πάνω του, γίνεται μια συνήθεια και νομοτελειακά πάει όλο και σε επόμενο σκαλί να την αποζητήσει. Και όλα μετατοπίζονται.
Το κυνήγι της χαμένης ηδονής θα κάνει τον άνθρωπο να μηχανευτεί χίλιους τρόπους να τη γευτεί ξανά, φτάνοντας ως το τέρμα σαν τον ναρκομανή, αυξάνοντας προοδευτικά τη δόση.
Η λέξη διαστροφή τότε παύει να υφίσταται στην καθομιλουμένη αφού ένα κρίσιμο πλήθος την ασπάζεται και τη λογίζει ως κάτι φυσιολογικό. Αυτό και άλλα σημεία των καιρών θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε μέχρι το τέλος του κειμένου, σε απλά ελληνικά.
Πώς θα σου φαινόταν τώρα εάν στην κλασική ιστορία του παραμυθιού όπου η όμορφη πριγκίπισσα καρτερεί τον γενναίο της ιππότη κάτω από το παραθύρι της, η ιστορία διαφοροποιούνταν και ήταν πλέον η εξής:
Ο γενναίος ιππότης πέρα από τους δράκους, έχει να “πειραματιστεί και με τη σεξουαλικότητά του” και τελικώς να “αυτοπροσδιοριστεί”, ενώ η καλή του που θα ‘χει πλέον βαρεθεί να περιμένει πια, να διάλεγε το εύκολο και με το μισό παλάτι ως το φινάλε να ‘χε συνουσιαστεί.
Δεν ξέρω αν το έχεις αντιληφθεί αλλά χωρίς ίχνος υπερβολής αυτή την μοντέρνα εκδοχή διδάσκονται τα παιδιά μας. Αυτό, απλά με αλλά λόγια. Στα 12 τους έχουνε αυτό ως πρότυπο του life style.
Σκέφτηκες ποτέ ότι ένας πενηντάχρονος ψωνίζει όμοια είδη ένδυσης με κάποιον εικοσάρη; Αυτό από μόνο του δεν θα το έλεγα κακό, όμως το πρόβλημα έρχεται όταν ο τρόπος της σκέψης και της έκφρασης συνεχίζουν να είναι παρόμοιες με αυτόν τον εικοσάρη. Η καλοζωία δεν επιτρέπει στον σημερινό πενηντάχρονο να ωριμάσει, να πάψει να βουτάει το δάχτυλο στο μέλι της ηδονής.
Παραδόξως, ούτε αυτό όμως είναι μεγάλο πρόβλημα, θαρρώ. Διότι ανέκαθεν υπήρχε η ρηχότητα σε αρκετούς από τους ανθρώπους.
Μα εδώ έρχεται το χειρότερο: Ακόμη και οι πλέον ευσεβείς γονείς και καλλιεργημένοι έχουν μια αχίλλειο πτέρνα που είναι στους περισσότερους κοινή: Δεν έχουν περάσει τις αξίες τους στα παιδιά τους.
Γιατί; Γιατί ό,τι και να τους πουν στο σπίτι, ό,τι διδαχές και αν υπάρξουν, από την άλλη οι συμμαθητές, τα σόσιαλ μίντια, η τηλεόραση, ακόμη και το σχολείο, το σύστημα το ίδιο έχει πλέον τέτοια πυγμή ώστε θα τα αλλοιώσει. Ένα παιχνίδι άνισο χαμένο από χέρι.
Έτσι, 16 χρόνων κοπέλες δρουν σαν τις αρχαίες πόρνες και τα αγόρια εκφράζονται με βία τόσο ωμή όσο σε καμία άλλη εποχή.
Ενώ αμφότεροι στερούνται στοιχειώδεις γνώσεις θα έλεγε κανείς, λες και ζουν τρόπον τινά κάπου απομονωμένα. Όμως ζουν στην εποχή της υπερπληροφόρησης.
Έχουν καταφέρει να πείσουν τα μεν κορίτσια ότι οι καμπύλες τους είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο επάνω τους, στα μεν αγόρια η δύναμη της πυγμής.
Εν ολίγοις πάρτε τον Λόγο του Χριστού γυρίστε τον ανάποδα και θα βρεις το πνεύμα της εποχής.
«Νους αποστάς του Θεού, ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονιώδης». (Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς)
Η όλη αυτή αποκαλούμενη “εξέλιξη” βεβαίως είναι επίπλαστη. Ένα κέντρο εξουσίας πάνω από κυβερνήσεις έχει επιβάλλει τον αντιστραμμένο Λόγο του Χριστού. Δηλαδή η παρωδία του ανθρώπου ως εικόνα, η διακωμώδηση Μυστηρίων όπως ο γάμος των ομοφυλοφίλων ή της εξομολόγησης όπου το αντίθετό της αν το καλοσκεφτείς είναι ο δικαιωματισμός με την αλαζονεία… Αν όλα αυτά μαζί με περισσότερα δεν είναι το πνεύμα του Αντιχρίστου τότε τί;
Έτσι όσο δεν παραδεχόμαστε σήμερα πως πρέπει “η δε γυνή να φοβήται την έτερη γυνή” είμαστε οπισθοδρομικοί. Κι εσύ. Κι εγώ. Και ο Χριστός ως είθισται ανά τους αιώνες. Και μας αξίζει να αποκλειστούμε από το πανηγύρι της ελεύθερης έκφρασης που δεν μας περικλείει.
«Μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καί διώξωσι καί εἴπωσι πᾶν πονηρόν ῥῆμα καθ᾿ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ. χαίρετε καί ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθός ὑμῶν πολύς ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. ε΄, 11-12)
Υπάρχει κάπου μία διήγηση του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, σε σχέση με μία λογομαχία που είχε ο ίδιος με κάποιον οπαδό της Αριστεράς κατά την περίοδο της Κατοχής. Ο τελευταίος του έλεγε πως ο Κομμουνισμός είναι παρόμοιος με τον Χριστιανισμό. Ο αείμνηστος Επίσκοπος του απάντησε πως τόσο αυτή η συγκεκριμένη ιδεολογία όσο και οι υπόλοιπες δεν είναι μπολιασμένες με Χριστό, κατά συνέπεια εκείνες όλο και εκφυλίζονται όσο περνάει ο καιρός και οι ακόλουθοί τους στο τέλος θα βρεθούν να κάνουν πλάτες σε κάθε είδους παθογένειες και όλων των τύπων αμαρτίες.
Σήμερα, τα κινήματα “υπέρ της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου” έχουν την πρωτοκαθεδρία. Εξήλθαν πέρα από τη Βουλή και από τις παραδοσιακές πολιτικές ιδεολογίες, έχουν επιβληθεί φασιστικά στα media, παρελαύνουν στους πιο κεντρικούς τους δρόμους, φορούν εξωτικά φτερά, απευθύνονται μέχρι και σε παιδιά.
Σημείο των Καιρών, που μας βροντοφωνάζει πως πλέον έχει αφαιρεθεί από τα λεξικά μας το λήμμα “διαστροφή” όπως ξαναειπώθηκε στην αρχή. Διότι θα σε ρωτήσω κάτι: Εφόσον είσαι ενήλικος, τί είναι αυτό το οποίο θα μπορούσες να κάνεις με κάποιον άλλον η περισσότερους ενήλικες ώστε να χαρακτηριστεί αυτό στις μέρες μας όχι ως “προσωπική επιλογή και έκφραση” αλλά ως διαστροφή;
Μην ψάχνεις, δεν υπάρχει.
Στην Αγία Γραφή όταν αναφέρεται μία σεξουαλική πράξη ανάμεσα σε κάποιο ζευγάρι χρησιμοποιείται το ρήμα “γνωρίζω”.
“Και ο Αδάμ γνώρισε την Εύα τη γυναίκα του· και συνέλαβε, και γέννησε τον Κάιν”. (Γένεση 4:1)
Αυτό δεν συμβαίνει από σεμνοτυφία. Πέρα από την ιερότητα της πράξης, αν πάμε στην καθημερινότητα και μιλώντας πρακτικά ίσως να συνειδητοποιείς πως δύο άνθρωποι, εραστές, έχουν μια άλλη οικειότητα αφότου έρθουν σε συνουσία. Μέχρι τότε, υπάρχει μία απόσταση και μία τάση απόκρυψης ή και ωραιοποίησης των διαφόρων πτυχών του χαρακτήρα του ενός απέναντι στον άλλον.
Μετά από την πράξη ακολουθεί ένα δέσιμο. Ήρθε η “γνωριμία”.
Απεναντίας, ο άνθρωπος του σήμερα αδυνατεί να θυμηθεί έως και το όνομα συχνά με κάποιους από τους ανθρώπους που έχει συνουσιαστεί. Ένα παιχνίδι χρησιμοποίησης άνευ προηγουμένου.
Μία εργαλειοποιηση του σώματος άνευ προηγουμένου. Και τελικώς ο άνθρωπος αδειάζει. Σε μία ανεξέλεγκτη πορεία τα έχει δώσει όλα.
Μιλώντας σε απλά ελληνικά και θίγοντας τα σημεία όπου ο άνθρωπος λαμβάνει -λες- ακούσια μέρος σε τελετή σατανισμού και στην αυτό- αποκαθήλωσή του, αφήνω έναν επίλογο που έρχεται οσονούπω:
Τεχνητή νοημοσύνη, επιδερμίδα τέλεια φτιαγμένη από σιλικόνη και από καουτσούκ, ακούραστη διάθεση για ένα καυτό σεξ και ας τοποθετήσουμε σιγά σιγά στο σώμα καλώδια – αισθητήρες, στα μάτια μας τα virtual γυαλιά.
Με την ανθοδέσμη ανά χείρας, θα ξημερώσει εκείνη η μέρα που θα φέρει το πιο αλλόκοτο πρώτο σου ραντεβού: Πρόκειται για την ημέρα εκείνη που ερωτεύτηκα ένα ανθρωποειδες ρομπότ. (Πριν να με αφανίσει). Προσφέρεις το μπουκέτο ευθύς όταν το αντικρίσεις και τελικώς… το μόνο αληθινό σε αυτή τη δυστοπία, κάποια νεκρά λουλούδια.
Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση κήρυγμα περί ηθικισμού, απλά προσπάθησε να σκιαγραφήσει την κατάπτωση του ανθρώπου μιλώντας πρακτικά χωρίς τον ξύλινο λόγο του καθωσπρεπισμού, καθώς οτιδήποτε λιγότερο από εκείνο που μας εξυψώνει ως εικόνες Θεού, μας υποβιβάζει τελικώς και κατά συνέπεια αποτελεί “αμαρτία”.