Και να λοιπόν όπου η Άνοιξη δεν έφτασε να αποτυπώσει τη Ζωή.
Που ο ουρανός τελείωσε και τα Ασώματα Όντα σπαταλούν λάμψη των αστεριών στη γη.
Και να που στον αρχαίο αγώνα σου να κατακτήσεις μία αληθινή αναπνοή ηχούν βαριές καμπάνες και όλα είναι Ανάσταση και Πασχαλιά ξεκάθαρη σε μία ανείπωτη, διαρκή μετά Χριστόν αυγή.
Χριστός Ανέστη και τα κεριά με Φως Ανέσπερο, ψηλά, πιο πάνω απ’ την φθορά που υβρίζει, που χάσκει ημιθανής.
Χριστός Ανέστη και η ψυχή χαριστικά νιώθει και αυτή Λαμπρή. Μία εικόνα, η εικόνα της Ανάστασης που την βαστάει ο Άγγελος και έτσι το “κατ’ εικόνα”, το “καθ’ ομοίωσιν” απόψε σε μία άλλη προοπτική.
Χριστός Ανέστη!… και πια το “χρόνια πολλά” ξεθώριασε σε μία πεζή, πεπερασμένη ευχή. Εξάλλου, Μεγάλη Παρασκευή και Σάββατο χίλιες φορές προτίμησες να βρίσκεσαι με τον Χριστό ως τον Άδη παρά σ’ ετούτη εδώ τη γη.
Χριστός Ανέστη, χαρά μου…!
ΕΡ.ΙΜ.Ι.Τ.ΙC.