Μητροπολίτης Αντωνιος Μπλουμ του Σουρόζ
Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά σήμερα πόσο μοιάζουμε ή όχι στην οσία Μαρία την Αιγυπτία – την Μαρία που είχε ζήσει την ζωή της σύμφωνα με τους τρόπους και τις επιθυμίες της, παρασυρόμενη απ’ όλους τους πειρασμούς του σώματος και της ψυχής• και μία μέρα συνειδητοποίησε ότι στην κατάσταση που ήταν δεν μπορούσε να εισέλθει στον ναό του Θεού.
Πόσο εύκολα μπαίνουμε εμείς στο ναό, ξεχνώντας τόσο εύκολα ότι η εκκλησία είναι ένα μικρό κομμάτι ενός κόσμου ο οποίος έχει επιλέξει να ζει αποκομμένος από τον Θεό, που έχει απορρίψει τον Θεό, έχει χάσει το ενδιαφέρον του γι’ Αυτόν• κι ότι οι λίγοι πιστοί δημιουργήθηκαν από τον Θεό σαν καταφύγιο – ναι, η εκκλησία είναι η πληρότητα του Παραδείσου, και την ίδια στιγμή ένα τραγικό καταφύγιο, το μόνο μέρος που έχει δικαίωμα να βρίσκεται ο Θεός επειδή είναι καταζητούμενος. Κι όταν ερχόμαστε εδώ, μπαίνουμε στο βασίλειο του Θεού. Θα πρέπει να ερχόμαστε με μία αίσθηση δέους όχι απλά να περπατάμε εκεί όπως σ’ ένα άλλο μέρος, αλλά σ’ έναν τόπο που είναι ήδη το Βασίλειο του Θεού.
Αν είχαμε αυτήν την διάθεση, όταν ερχόμαστε στην πόρτα της Εκκλησίας, θα μπορούσαμε να είμαστε, αν και ασήμαντοι, σαν την Μαρία την Αιγυπτία. Θα σταματούσαμε και θα λέγαμε, «πως μπορώ να μπω στον ναό;» Και αν το κάναμε αυτό ολόψυχα, με μια καρδιά συντετριμμένη, με μια αίσθηση τρόμου από το γεγονός ότι είμαστε τόσο μακρυά από τον Θεό, τόσο ξένοι, τόσο άπιστοι, τότε θα άνοιγαν οι θύρες, και θα βλέπαμε ότι δεν βρισκόμαστε απλά σ’ έναν μεγάλο χώρο περιτριγυρισμένο από τοίχους, αλλά βρισκόμαστε σ’ έναν τόπο που είναι ο Παράδεισος του Θεού που ήλθε στην γη.