«Εν τω προκειμένω ύμνω απαντώσι και εμπνεύσεις ακραιφνεστάτης ποιήσεως… Η δι’ όλου του ποιήματος διήκουσα ιδέα είναι η υπεροχή της Θείας Σοφίας έναντι των προσπαθειών της ανθρώπινης διανοίας προς εύρεσιν της αληθείας και η προσκύνησις της Παναγίας».
(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)
Βυζάντιο, ελληνισμός και η διαχρονική η πίστη ενός έθνους. Οι πτώσεις, οι αγωνίες του, η ανάγκη για παρηγοριά σε αυτήν την ανελέητα μάταιη, κοπιαστική πορεία του ανθρώπου. Μία σχέση όπου βαστά μέσα από τους αιώνες.
Όταν αριστουργηματικά αυτή η σχέση ντύνεται μέσα από έναν Ύμνο,
όταν συναισθανθείς ότι ο μεσαιωνικός ελληνισμός δεν είναι κάτι απρόσωπο αλλά οι πρόγονοί μας
και ο Θεός όχι κάτι το άπιαστο αλλά ότι είναι εδώ, μαζί μας,
τότε και θα αφουγκραστείς της Παναγίας το πέρασμα από τα μπαλωμένα τείχη, από τα πονεμένα ήθη, το ίδιο το Αέναο επάνω και στο πιο ανεπαίσθητο σημείο των καιρών μας.