-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Η παρθενία αποτελεί χάρισμα και ευλογία. Με απλά λόγια είναι η καθαρότητα του σώματος και της ψυχής. Η Θεοτόκος είναι η κατεξοχήν παρθένος, άσπιλη και αμόλυντη που υμνούμε συνέχεια στην Εκκλησία. Αυτή είναι το ανεξιχνίαστο μυστήριο και παράδειγμα. Η παρθενία αποτελεί την επαναφορά στο νηπιακό κάλλος. Είναι κόσμημα στον άνθρωπο και όταν υπάρχει τον τρέφει με χαρά παιδική, αγνότητα και ιερότητα. Κυρίως οι άντρες, πειραζόμενοι από τον Πονηρό, για να εξεφτελίσουμε το μυστήριο της δημιουργίας (αναπαραγωγής), καταλήγουμε να κάνουμε πονηρά αστεία. Λέμε βρισιές με γεννητικά όργανα, ή βλέπουμε θεάματα άσχημα. Αυτά αποτελούν σπίλους της παρθενίας. Θέλει μεγάλη προσοχή διότι αυτά τα αστεία απομακρύνουν την χάρη του Θεού και σιγά σιγά διαβρώνεται ο πνευματικός κόσμος του ανθρώπου, με αποτέλεσμα να πέσει, να να κυλήσει σε πράγματα που τον απομακρύνουν από το φως του Θεού. Μετάνοια υπάρχει και ελπίδα, όμως εάν σκληρύνει η καρδιά δύσκολα φεύγει από την προσωρινή γλύκα της αμαρτίας.
Ο Μέγας Βασίλειος ομολογεί: με γυναίκα δεν έχω πάει και παρθένος δεν είμαι. Γιατί το λέει; Ο άγιος μήπως ήταν κίναιδος; Ασφαλώς και όχι. Το λέει διότι η καθαρότητα της παρθενίας κρατιέται με πόνο. Δεν είναι εύκολο να μείνεις παρθένος στην ψυχή. Και αυτό δεν σημαίνει να μην κυλήσει κάποιος σε σαρκική επαφή, αλλά η καθαρότητα διατηρείται με την κάθαρση της καρδίας μέσω της προσευχής και όλης της διαδικασίας της μετάνοιας. Μπορεί κάποιος άνθρωπος να έπεσε, όμως θεολογικά η παρθενία επαναφέρεται στην ψυχή. Όχι όπως την Θεοτόκου, ως άσπιλη παντοτινή ψυχική και σωματική κατάσταση, αλλά δημιουργείται ένα λουτρό ευλογίας που πλένει ολόκληρο τον άνθρωπο, χαρίζοντας σε αυτόν την χαρά και την ακακία. Δεν είμαστε χριστιανοί της ηθικής καθαρότητας – του πουριτανισμού, αλλά του Αγίου Πνεύματος. Ο χριστιανός δεν είναι κατά των σαρκικών επαφών. Όμως είναι άνθρωπος που κινείται μέσα στην ευλογία του Χριστού, και ό,τι δεν είναι ευλογημένο, καταλήγει ως αμαρτία. Ο χριστιανικός γάμος είναι ύψιστο μυστήριο διότι δύο ψυχές ενώνονται με πορεία προς τον Θεό. Πλέον η επαφή γίνεται μέσα στην προϋπόθεση του γάμου. Τότε δεν είμαστε μόνοι, αλλά πορευόμαστε με αγάπη που την γευόμαστε υλικά και πνευματικά με την σύντροφο. Αντίθετα ο μοναχός αφιερώνεται απόλυτα στον Χριστό, γι’αυτό και υπόσχεται αιώνια παρθενία. Στο ανδρόγυνο, ο άνδρας αφιερώνεται στην γυναίκα και το αντίστροφο. Υπάρχει κάποια διαφορά ταξική; Και τα δύο το ίδιο! Οδοί προς την σωτηρία. Φτάνει να παραδίδουν οι άνθρωποι της καρδιάς τους στον Θεό.
Ας προσπαθήσουμε να σεβόμαστε την ιερότητα του σώματος, διότι είναι ο κατεξοχήν ναός του Αγίου πνεύματος. Εύκολα μπορεί να πέσει κάποιος μόνο με το βλέμμα, όπως μας λέει ο Χριστός στο ευαγγέλιο. Το θέμα είναι η διατήρηση της χάριτος που μας κάνει ανήμπορους να αμαρτήσουμε. Ο άνθρωπος που αμάρτησε δεν πρέπει να απελπίζεται και να νοιώθει μόνιμη θλίψη για την απώλεια της αγνότητας. Δεν είναι αυτός ο σκοπός της ζωής. Ο σκοπός μας είναι να γνωρίσουμε τον Χριστό. Να επιστρέψουμε στην αγνότητα της ψυχής και στον αγώνα της αληθινής εγκράτειας και ομορφιάς του σώματος. Το ανώτερο βήμα είναι η επιστροφή στις αγκάλες του Θεού που δίνει νόημα, αξία και ιδιαιτερότητα στον καθένα. Δεν μας κάνει φωτοτυπίες ή δούλους, αλλά μας στεφανώνει για τον αγώνα μας. Δεν υπάρχουν στην Εκκλησία προνομοιούχοι, αλλά είμαστε Εκκλησία αμαρτωλών. Το μεγαλύτερο υπόδειγμα η Αγία Μαρία η αιγυπτία. Από τα βάθη της αμαρτίας, στα ύψη της αρετής. Στο ύψος του θεϊκού φώτος. Εάν γευτούμε την θεϊκή χάρη, τότε καταλαβαίνουμε ότι τα υπόλοιπα είναι χωρίς νόημα. Είναι απολαύσεις φανταστικές όταν γίνονται αυτοσκοποί. Το καλύτερο είναι όταν χαρά γίνεται στον ουρανό για κάποιον που επέστρεψε, όπως και μάρτυρας θα στεφθεί ο άνδρας ή η γυναίκα που κατάφεραν μέχρι τον γάμο να κρατηθούν καθαροί. Ο κεντρικός στόχος είναι ένας: να καταφέρουμε ο καθένας από εκεί που βρίσκεται, να δώσουμε την καρδιά μας στον Χριστό να την γεμίσει αγνότητα. Έτσι θα μπορούμε να βλέπουμε τους ανθρώπους όχι ως σκεύη χρησιμοποίησης, αλλά ως εικόνες της αγάπης του Θεού και αδερφούς της Βασιλείας του.