-Κείμενο: Γεώργιος Μιχαηλίδης, Θεολόγος-
Πώρωση της ύπαρξης, δηλαδή της καρδιάς, του έσω ανθρώπου, είναι το φαινόμενο όταν η καρδιά σκλαβώνεται εντελώς από κάποιο ή κάποια πάθη. Δεν μπορεί να αντιδράσει ελεύθερα, αλλά κινείται μονάχα από την διάθεση του πάθους. Είναι ανατριχιαστικό και τρομερό ταυτόχρονα όταν αναλογιστούμε ότι ένας άνθρωπος παύει να είναι ελεύθερος. Τυφλώνεται, νοεί και κινείται ολοκληρωτικά από ένα πάθος. Με λίγα λόγια χάνει την προσωπική του θέληση και την αντικαθιστά η επιθυμία και η επιτέλεση του πάθους. Για παράδειγμα, το πάθος της λαιμαργίας, της γαστριμαργίας, της γενικότερης ηδονής της τροφής, καταντάει τον άνθρωπο εκτός από το να κάνει κακό στην υγεία του, τον φτάνει σε σημείο να μην μπορεί να αντιδράσει σε γενικότερης φύσεως ερεθίσματα. Γίνεται σαν κινούμενος ζελές. Σκέφτεται μόνο το φαγητό, δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο εκτός του εαυτού του. Επικεντρώνεται σε κάτι τόσο ανούσιο που τον αλλοιώνει αρνητικά σε ψυχικό και σωματικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε περισσότερο. Τα σαρκικά αμαρτήματα το ίδιο. Το πάθος της φιλοδοξίας, της υπερηφάνειας, του μίσους, της ζήλειας, της κακίας και πολλά άλλα. Όλα τα πάθη έχουν ανάλογες ατομιστικές και υλιστικές εκφάνσεις. Κάνουν πραγματικά τον άνθρωπο ακοινώνητο, παρόλο που μπορεί να τον κάνουν να μοιάζει κοινωνικός.
Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Το βασικό κοινό, είναι ότι ο άνθρωπος όπως προείπαμε, δεν σκέφτεται ελεύθερα. Σιγά σιγά σκληραίνει η καρδιά του. Νομίζει ότι αγαπάει ενώ απλά θέλει να ικανοποιήσει το πάθος. Ή σε άλλες περιπτώσεις, το πάθος σαν αλυσίδα βαρίδιο, δεν του επιτρέπει να προχωρήσει πνευματικά. Έχει πχ την υπερηφάνεια. Συνέχεια θα πατάει τους άλλους για να αποδείξει ότι είναι καλύτερος. Έχει τα σαρκικά. Συνέχεια θα προσπαθεί να κάνει χρήση των άλλων για την ευχαρίστηση κλπ. Βλέπουμε ότι τα πάθη δεν νοιάζονται για τον πλησίον. Νοιάζονται για την δική τους ικανοποίηση και δεν βλέπουν τα συντρίμμια που σκορπούν. Η λύση έρχεται όταν ο άνθρωπος αρχίσει να γλυκαίνει. Πώς γλυκαίνει; Γλυκαίνει αρχίζοντας να καλλιεργεί την μετάνοια. Αρχίζει να καθαρίζει τον εαυτό του και να βλέπει το βαθύ σκοτεινό σπήλαιο της ψυχής. Η συνεχής μελέτη του εαυτού, η τακτική εξομολόγηση, η εγρήγορση και η καλλιέργεια του εσωτερικού ανθρώπου. Αυτή η γλύκα μάς βοηθάει να μπαίνουμε στην θέση του άλλου και από εκεί που είχαμε μόνο θέλω και κρίναμε τους πάντες, πλέον βλέπουμε διαφορετικά την ζωή. Θέλουμε να αγαπήσουμε και να καταλάβουμε τους γύρω μας. Ναι θα πέσουμε, όμως μην είμαστε υποκινούμενοι από τα πάθη. Μην είμαστε ανελεύθεροι. Να γνωρίζουμε πότε είμαστε εμείς και πότε μιλάει ο θυμός ή η κακία. Και τότε ας προσπαθήσουμε να τα κατευνάσουμε. Αν τα αφήνουμε ανεξέλεγκτα, παίρνουν αυτά το τιμόνι του κόσμου μας.
Χρειάζεται πραγματικά για την πρόοδό μας, οπωσδήποτε να παραδεχτούμε: φταίω, είμαι λάθος, σφάλλω. Όχι σαν νευρωτικοί. Προς Θεού! Μην παρεξηγηθώ. Αλλά μέσα από αυτή την παραδοχή των λαθών, θα αποφύγουμε να καλύπτουμε και να ζητούμε την συνεχή ηδονή-ικανοποίηση των παθών. Όταν βλέπουμε γυμνά τα λάθη μας βοηθιόμαστε, μέσω της ταπείνωσης, να ελκύσουμε την χάρη του Θεού. Ας ψάξουμε, ας ρωτήσουμε έμπιστους ανθρώπους και τον πνευματικό μας που βλέπουν λάθη σε εμάς, που ενδεχομένως μας σκληραίνουν. Ασφαλώς μόνο με την χάρη του Θεού θα ανοίξουμε βήματα για ένα νέο ξεκίνημα, και αυτή η χάρη από άγριους θα μας κάνει αγίους. Αν προσπαθήσουμε, θα πετύχουμε πολλά. Όμως τίποτα αιώνιο δεν πετυχαίνεται χωρίς Χριστό. Και εάν νομίζουμε ότι πετύχαμε, είναι εικόνες είδωλα. Η πραγματική επιτυχία είναι όταν αναγνωρίσουμε ότι όλα στη ζωή μας γίνονται με την χάρη του Θεού. Όταν την ελκύσουμε στην ζωή μας, αυτή θα μας κάνει άλλους, ελεύθερους από αγκυλώσεις που τώρα, που τις θεωρούμε χαρές, αλλά αυτές είναι οι φυλακές μας.